นส่วนใหญ่จึงเริ่มวิ่งขึ้นไปชั้นบน”“ฉันพานักเรียนชายที่พอจะสู้ได้ไปฆ่าสัตว์ประหลาดที่ชั้นห้าจนหมด พานักเรียนส่วนใหญ่จากชั้นสอง สามและสี่ขึ้นมา แล้วปิดกั้นทางเดินไว้ รอจนกว่าพวกมันจะจากไป ต่อมาได้ยินว่ามีผู้รอดชีวิตที่ชั้นสาม พวกเราก็เลยลงมาดู”หลินชีเยี่ยเอ่ยถาม “แล้วคนที่ไม่แน่ใจว่าเป็นสัตว์ประหลาดหรือเปล่า นายจัดการยังไง?”“โชคดีที่นายเตือนฉันมาก่อนว่าหานรั่วรั่วเป็นสัตว์ประหลาด เธอไม่ได้แปลงร่าง แต่แฝงตัวอยู่ในฝูงชน ฉันจำเธอได้ตั้งแต่แรกเห็น แต่เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต ฉันเลยขังเธอไว้ในห้องเรียนกับเด็กผู้ชายที่สนิทกับเธอ รวมถึงเด็กผู้หญิงที่อยู่หอพักเดียวกัน ตอนนี้มีคนคอยดูแลอยู่”หลินชีเยี่ยฟังแล้วพยักหน้า “โชคดีที่มีนายอยู่ ไม่อย่างนั้นนักเรียนที่ตายคงจะมีมากกว่านี้”หลี่อี้เฟยเกาหัวแล้วยิ้มแก้เก้อ “ฉันทำได้ดีขนาดนี้ เข้าหน่วยพิทักษ์ราตรีได้แล้วใช่ไหม?”“ไม่น่าจะมีปัญหา”หลินชีเยี่ยสัมผัสได้ถึงสายตาของใครบางคน จึงหันกลับไป สบตากับเด็กหนุ่มผอมบางที่สวมแว่นตาเขาอ่านความรู้สึกที่แตกต่างจากคนอื่นๆ ได้จากแววตาของเด็กหนุ่มคนนั้นสายตาที่คนอื่นๆ มองมานั้น ส่วนใหญ่จะเป็นความกลัว ความเคารพ ความชื่นชม และความหลงใหล……ทว่าสายตาของเด็กหนุ่มตรงหน้า……เหมือนกับมองเห็นสิ่งมีชีวิตหายาก จึงอยากจะจับตัวเขากลับไปผ่าตัดวิจัย“นายคือ……?” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัยอันชิงอวี๋ก้าวมาข้างหน้า ยื่นมือขวาออกมาอย่า
