ายที่สุด ฉันต้องไปช่วยคนอื่นต่อ”“ผมไปกับพี่ได้ไหม? ผมเพิ่งใช้ขวานดับเพลิงไล่สัตว์ประหลาดไปตัวนึง ผมช่วยได้นะ!” นักเรียนชายร่างกำยำคนหนึ่งพูดขึ้น“ไม่ต้อง ฉันไปคนเดียวก็พอ” หลินชีเยี่ยส่ายหัว พลางชี้ไปยังกลุ่มนักเรียนหญิงที่ขาสั่นอยู่ “ขวานดับเพลิงของนาย เอาไว้ปกป้องพวกเธอดีกว่า”“ก็ได้ครับ”หลินชีเยี่ยไม่พูดอะไรต่อ หลังจากกำชับอีกเล็กน้อย ก็วิ่งลงบันไดไปเพียงลำพัง มุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้าที่อยู่ลึกที่สุดสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ในอาคารเรียนนั้นมีจำนวนเกือบหกในสิบของทั้งโรงเรียน และยามนี้เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบสิบนาทีแล้ว นับตั้งแต่สัตว์ประหลาดทั่วโรงเรียนเริ่มอาละวาด ไม่รู้ว่าตอนนี้อาคารชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้าจะกลายเป็นแบบไหนแล้ว…“หวังว่าพวกเขาจะฉลาดกันนะ…”……“เร็วเข้า! นักเรียนชายช่วยกันยกโต๊ะเก้าอี้ไปกั้นทางเดินไว้ ปิดตายมันซะ!”“เอาล่ะ! ออกแรงอีกหน่อย! ห้ามให้พวกมันบุกขึ้นมาได้!”“นักเรียนหญิงล่ะ? เลิกกรี๊ดได้แล้ว! รีบมาช่วยกันทำแผลให้คนเจ็บเร็ว!”“อะไรนะ? ชั้นสามยังมีผู้รอดชีวิตอีกเหรอ? แม่งเอ๊ย! ทีมขวาน! ตามฉันมา!”“ครูหวัง ชั้นนี้ฝากคุณครูดูแลด้วยนะ!”บนระเบียงชั้นห้าที่วุ่นวาย หลี่อี้เฟยตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ตอนนี้นักเรียนชั้นม.5 ส่วนใหญ่ถูกรวบรวมไว้ที่ชั้นนี้โต๊ะเก้าอี้ที่แน่นขนัดปิดกั้นทางเดินทั้งสองด้านอย่างสมบูรณ์ สัตว์ประหลาดหลายสิบตัวกำลังพุ่งชนอย่างบ้าคลั่งอยู่
