ว นักเรียนเหล่านี้ยังไม่สามารถดึงสติกลับมาจากความสยดสยองตรงหน้าได้ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องอันโหยหวนก็ดังขึ้นสัตว์ประหลาด… แฝงตัวอยู่ท่ามกลางพวกเขามาตลอดงั้นเหรอ?“เงียบ!” หลินชีเยี่ยตะโกนลั่น ประกายสีทองวูบไหวในดวงตาของเขา!ฝูงชนที่วุ่นวายพลันเงียบลง!ในขณะที่หลินชีเยี่ยเอื้อนเอ่ย แรงกดดันอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนพลันพุ่งเข้าใส่ราวกับเกลียวคลื่น ทำให้พวกเขาตกตะลึงจนสมองว่างเปล่า“ตอนนี้ในหมู่พวกนายไม่มีสัตว์ประหลาดแฝงตัวอยู่แล้ว ออกจากโรงเรียนได้เลย จะมีคนเปิดประตูให้พวกนายเอง!” หลินชีเยี่ยเก็บดาบเข้าฝัก แล้วกล่าวอย่างใจเย็น“ออกไปทีละคน อย่าเบียดเสียด ถ้าฉันเห็นใครไม่ทำตามกฎล่ะก็……”หลินชีเยี่ยค่อยๆ ยกปากกระบอกปืนขึ้น แกว่งไปมาต่อหน้าฝูงชนเมื่อได้ยินเช่นนั้น นักเรียนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็หันหลังวิ่งไปที่ประตูโรงเรียนทันที แม้ว่าจะดูรีบร้อนไปบ้าง แต่ก็ยังเป็นระเบียบ มีนักเรียนหญิงหลายคนที่ขาอ่อนแรงจนเดินไม่ไหวก็มีนักเรียนชายช่วยพยุงไปที่ประตูในยามนี้ [น่านฟ้าไร้แดน] ที่ประตูโรงเรียนถูกเปิดออกเป็นช่อง เผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดออกไปสู่โลกภายนอกนอก [น่านฟ้าไร้แดน] จะมีคนคอยลบความทรงจำของพวกเขา ซึ่งหลินชีเยี่ยไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องนี้แค่กลุ่มนักเรียนกลุ่มเดียวก็ประมาณสี่ร้อยคนแล้ว ยังมีนักเรียนอีกจำนวนมากที่วิ่งมาจากอาคารเรียน พวกเขาเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่และหกเดิมทีมีผู้ติดเชื
