้อในหมู่นักเรียนม.4 และม.6 ไม่มากนัก และตำแหน่งของอาคารเรียนก็อยู่ไม่ไกลจากประตูโรงเรียนการหลบหนีจากอาคารเรียนหลังจากที่สัตว์ประหลาดปรากฏตัวนั้นไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าปัญหาคือ ยังมีผู้ติดเชื้อที่ยังไม่เปิดเผยตัวตน แต่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางนักเรียนที่วุ่นวายพวกเขาเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่ไม่เสถียร ไม่มีใครรู้ว่าจะระเบิดเมื่อไหร่ แต่สิ่งที่แน่นอนคือ ในวินาทีที่เกิดระเบิด จะต้องกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่บดขยี้จิตใจของนักเรียนอย่างแน่นอนเหมือนกับนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่อุตส่าห์หนีรอดจากสัตว์ประหลาดมาได้ ในที่สุดก็มาถึงที่ปลอดภัย เพิ่งจะคลายความกังวลได้ไม่นาน หัวของเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ข้างๆ ก็แตกออก……แม้ว่าสัตว์ประหลาดจะมีอานุภาพการทำลายล้างจำกัด แต่การกระทำที่ไร้เหตุผลของมนุษย์ที่เกิดจากความตื่นตระหนกนั้นไร้ขีดจำกัดโชคดีที่มีหลินชีเยี่ยเป็นเครื่องตรวจจับมนุษย์ สามารถแยกแยะสัตว์ประหลาดที่ปะปนอยู่ในฝูงชนได้อย่างง่ายดายและสังหารมันได้ทันที นักเรียนที่ตรวจสอบแล้วว่าไม่มีอันตรายก็สามารถออกจากที่นี่ผ่าน [น่านฟ้าไร้แดน] ได้ด้วยจำนวนนักเรียนมากมายขนาดนี้ หากฝืนให้พวกเขาอยู่ในโรงเรียน คงจะยิ่งเพิ่มความวุ่นวายเข้าไปอีก หลินชีเยี่ยไม่สามารถส่งนักเรียนทุกคนออกไปได้ แต่ถ้าส่งออกไปได้บ้างก็คงจะดีเสียกว่าเคราะห์ดีที่นักเรียนมัธยมปลายสมัยนี้มีร่างกายค่อนข้างแข็งแรง ภายในเวลาไม่กี่นาที ก็มีนักเรียนประมาณหนึ่งพั
