บทที่ 106 ชั้นที่สี่แห่งหอคัมภีร์ และวิถีมาร
“ขอรับอาจารย์ เจ้าอสูรตนนี้นั้นศิษย์เป็นผู้ปลิดชีพมันมากับมือ” เมิ่งฝานตอบรับตามตรง
สำหรับเขา เรื่องนี้หามีความจำเป็นต้องปิดบังไม่ การสังหารพญางูขาวมิใช่เรื่องที่น่าพิศวงจนเกินเข้าใจ อีกทั้งหลิวเยียนผิงและหลี่เสวี่ยโหรวต่างก็เห็นเหตุการณ์ด้วยตาตนเองทั้งคู่ เหนือสิ่งอื่นใด ผู้เฒ่าหลินย่อมตระหนักดีว่าภายใต้มนตรากดพลังของแดนอสูร เมิ่งฝานนั้นมีเปรียบเพียงใด มิเช่นนั้นท่านคงไม่วางใจส่งศิษย์รักเข้าไปเผชิญอันตรายเช่นนั้น
ความเชื่อมั่นที่ผู้เฒ่าหลินมีต่อเมิ่งฝานนั้นหยั่งรากลึก ท่านเชื่อสุดใจว่าในดินแดนแห่งนั้น ลูกศิษย์ของท่านคือผู้ไร้เทียมทาน!
และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าเป็นเช่นนั้น แม้การรับมือนางจิ้งจอกอสูรในวิหารศิลาจะตึงมืออยู่บ้าง แต่สุดท้ายเมิ่งฝานก็สามารถสยบนางลงได้ด้วยคมกระบี่ของเขาเอง
“เจ้าหนุ่ม เพลงกระบี่ของเจ้านั้นสูงส่งเกินวัย และในแดนอสูรเจ้ายังกุมความได้เปรียบทางกายาจนยากจะหาใครต่อกรได้ก็จริงอยู่ ทว่าเจ้าจงอย่าได้ดูแคลนเหล่าอสูรใหญ่ และอย่าได้สบประมาทศิษย์สำนักอื่นที่ก้าวเข้าสู่แดนอสูรพร้อมกับเจ้าเป็นอันขาด”
