“สมบัติเหล่านี้ของเจ้า เมื่อรวมกับแก่นอสูรเม็ดนี้ ข้าจะออกหน้าเป็นธุระนำไปจัดการให้ คาดว่าน่าจะรวบรวมหินวิญญาณกลับมาให้เจ้าได้ถึงห้าพันเม็ด” ผู้เฒ่าหลินคำนวณอย่างละเอียดก่อนจะระบุตัวเลขออกมา
ตัวเลขนั้นทำให้เมิ่งฝานถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่
ในตอนแรกเขาคาดการณ์ไว้ว่าหากขายได้สองพันหินวิญญาณก็นับว่าหรูแล้ว ต่อให้รวมแก่นอสูรเข้าไปด้วยก็น่าจะวนเวียนอยู่แถวสามพัน เหตุใดพอผ่านมืออาจารย์ มูลค่าของมันจึงพุ่งสูงถึงห้าพันหินวิญญาณไปได้?
“ท่านอาจารย์ ท่านคำนวณผิดพลาดไปหรือไม่? ดูเหมือนตัวเลขนี้จะสูงเกินจริงไปสักหน่อย” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความฉงน
ผู้เฒ่าหลินกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะเอ่ยเย้า “ศิษย์รัก เจ้าดูเหมือนจะหลงลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไปเสียแล้ว”
“เรื่องอันใดหรือขอรับ?” เมิ่งฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังนึกไม่ออก
“ครานั้นที่หุบเขาเดือนผี ก่อนจะเข้าสู่แดนอสูร ข้ากำชับให้เจ้าคอยดูแลหลิวเยียนผิงให้ดี เจ้าจำได้หรือไม่ว่าข้าบอกเหตุผลไว้ว่าอย่างไร?”
พอถูกสะกิดใจเช่นนั้น ภาพเหตุการณ์ในวันวานก็ผุดขึ้นมาในหัวของเมิ่งฝานทันที
