ู่ในนี้อีก?” ป้าคนดูแลหอพักวิ่งขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก เห็นทั้งสองยืนอยู่ในทางเดินที่เต็มไปด้วยรอยไหม้ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร หงอิงก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ละมือออกจากหอก“พวกเรามาช่วยดับไฟค่ะ ตอนนี้ไฟดับแล้ว” หงอิงตอบเนื่องจากทางเดินมืด ป้าคนดูแลจึงไม่เห็นหอกในมือของเธอ พลางโบกมือให้อย่างรีบร้อน“พวกเธอเป็นนักเรียนห้องไหนกัน? ทำไมถึงไม่กลัวตายแบบนี้! รีบออกไปเร็ว เดี๋ยวรถดับเพลิงก็มาแล้ว!”หงอิงและซือเสี่ยวหนานสบตากัน เก็บอาวุธเข้าไปในกล่องสีดำ แล้วรีบวิ่งไปที่บันไดทั้งคู่เดินไปหาป้าคนดูแล เหมือนว่าเธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง……ปัง–!เสียงปืนดังขึ้นอย่างกะทันหัน กระสุนทะลุผ่านช่องว่างของราวบันได พุ่งเข้าที่เอวของป้าคนดูแล!หงอิงและซือเสี่ยวหนานนัยน์ตาหดเล็กลง พลางถอยห่างจากป้าคนดูแลโดยไม่รู้ตัวแรงถีบของปืนผลักป้าคนดูแลกระแทกกับขอบกำแพง เธอเบิกตากว้าง มองไปที่เด็กหนุ่มที่กำลังเดินขึ้นบันไดอย่างช้าๆ ด้วยความตกตะลึงชั่วขณะถัดมา หัวของเธอก็บานออก กลายเป็นสัตว์ประหลาดเนื้อหนังที่น่าสยดสยอง!มันคำรามออกมา!“เล็งไปที่หัวแท้ๆ… ทำไมถึงโดนเอวล่ะ?”ตรงหัวมุมบันได หลินชีเยี่ยถือปืนพลางพึมพำเบาๆ เขาเล็งปากที่อ้ากว้าง แล้วเหนี่ยวไกด้วยใบหน้าเรียบเฉยปัง! ปัง! ปัง!!กระสุนสามนัดพุ่งทะลุผ่านปากของสัตว์ประหลาด ร่างกายของมันกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะหมดลมหายใจ ทั่วร่างแข็งทื่อร่วงลงจากบันได“ชีเยี่
