ายใจเข้าลึกๆ ตะโกนใส่ฝูงชนข้างหน้า“อู๋ชูเจี๋ย!!”เสียงตะโกนดังลั่น กลบเสียงดังจอแจของฝูงชน ทุกคนหันกลับมามองเด็กหนุ่มที่ปรากฏตัวขึ้นหน้าหอพักหญิงอย่างฉงนท่ามกลางฝูงชน อู๋ชูเจี๋ยก็หันกลับมาเช่นกัน มองมายังหลี่อี้เฟยที่ใบหน้าเคร่งขรึมอย่างงุนงงหลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่ด้านข้าง มุมปากกระตุก ‘เจ้าหมอนี่ คงไม่ได้จะ…’“อู๋ชูเจี๋ย!” หลี่อี้เฟยตะโกนอีกครั้ง “ฉันชอบเธอนะ!!!”ทันทีที่ได้ยินวาทะทั้งสี่คำนี้ ฝูงชนพลันโห่ร้องขึ้นมาวัยรุ่นก็เป็นแบบนี้แหละ พวกเขาจะสนใจทุกสิ่งทุกอย่างยกเว้นการเรียน เช่น อุบัติเหตุไฟไหม้ หรือ… การสารภาพรักต่อหน้าสาธารณชนเห็นได้ชัดว่า อย่างหลังน่าสนใจสำหรับพวกเขามากกว่าอย่างแรกจิตวิญญาณแห่งการเผือกในใจของเหล่านักเรียนกำลังลุกโชน!ทั้งหมดหันมามองที่อู๋ชูเจี๋ยอย่างสนใจ แม้กระทั่งถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อหลีกทางให้เธอหลินชีเยี่ยฉวยโอกาส พลิกตัวข้ามเทปกั้นในพริบตา แล้ววิ่งเข้าไปในหอพักหญิงอู๋ชูเจี๋ยก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาหลี่อี้เฟย เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างแผ่วเบา“ขอโทษนะ… ฉันมีคนที่ชอบแล้ว”หลี่อี้เฟยได้ยินคำพูดนี้ สมองพลันว่างเปล่า ในห้วงความคิด เขารู้สึกเหมือนตัวเองเข้าใจความรู้สึกของหลิวหย่วนเมื่อครู่นี้“เธอ… เธอชอบใคร?”รอยแดงระเรื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอู๋ชูเจี๋ย “ฉัน… ฉันชอบหลินชีเยี่ย…”“…”หลี่อี้เฟยได้ยินชื่อสามพยางค์ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน เขาเหลือบมองไปยังประตูหอพักห
