ญิงโดยไม่รู้ตัว แต่กลับพบว่าร่างของหลินชีเยี่ยหายไปแล้วเขานิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองไปยังท้องฟ้าสีเขียวมรกตเหนือศีรษะดวงตาเริ่มเปียกชื้น“หลิวหย่วน…”“อย่าร้องไห้ไปเลย”“ฉัน หลี่อี้เฟยเข้าใจนาย!”…ตูม–!!ปลายหอกที่พลิ้วไหวสร้างเปลวไฟสีแดง ราวกับพู่ไหมสีชาดที่ประดับอยู่บนปลายหอก ประกายไฟสีแดงกุหลาบบานสะพรั่งท่ามทางเดินอันมืดมิดร่างของหงอิงเคลื่อนไหวไปมาระหว่างสัตว์ประหลาดอย่างรวดเร็ว หอกกวาดออกไปในแนวนอน เพียงชั่วพริบตาหัวของสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งก็ลอยขึ้นสูงแล้วมอดไหม้เป็นเถ้าธุลีสัตว์ประหลาดที่เหลืออีกไม่กี่ตัวดูเหมือนจะเริ่มหวาดกลัว พวกมันต่างถอยร่นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายเบื้องหน้าของพวกมันหงอิงถือหอกราวกับเปลวเพลิง ผมยาวสยาย เยื้อย่างมาอย่างช้าๆ
