“พี่หงอิง……” เสี่ยวหนานก็เห็นเช่นกัน ใบหน้าพลันซีดเผือดหงอิงขมวดคิ้ว เดินผ่านหนังมนุษย์หลายแผ่นไปที่ขอบระเบียง มองออกไปด้านนอกหอพักแห่งนี้เป็นอาคารที่อยู่ริมสุดของโรงเรียน ฝั่งตรงข้าเป็นพื้นที่โล่งว่างเปล่าที่ยังไม่ได้พัฒนา ยังไม่มีอาคารอื่นใด ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกมันกล้าแขวนหนังมนุษย์ไว้แบบนี้แต่ถ้ามีคนอื่นมาหาล่ะ?เมื่อนึกถึงตรงนี้ ดวงตาของหงอิงก็เปล่งประกาย เธอรีบเดินออกจากห้องพัก แล้วเปิดประตูห้องข้างๆบนระเบียงห้องนั้น มีหนังมนุษย์สี่แผ่นโบกสะบัดตามสายลมเช่นกัน…ห้องข้างๆ ห้องข้างๆ แล้วก็ห้องข้างๆ อีก!หงอิงไล่ค้นห้องพักหลายห้องในบริเวณใกล้เคียง และพบว่าระเบียงส่วนใหญ่มีหนังมนุษย์แขวนอยู่ บางห้องมีหนึ่งแผ่น บางห้องมีสองแผ่น และบางห้องก็มีสี่แผ่นนั่นหมายความว่า มีนักเรียนจำนวนมากบนชั้นนี้ถูกเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาดแล้ว!“พี่หงอิง คราวนี้แย่แล้ว……” ซือเสี่ยวหนานยืนนิ่งหน้าประตู พึมพำกับตัวเอง“ใช่ แย่จริงๆ นั่นแหละ” หงอิงถอนหายใจยาว ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “แต่ในทางกลับกัน นี่ก็พิสูจน์ได้ว่า การที่สัตว์ประหลาดตัวนี้จะแพร่เชื้อให้คนอื่นได้นั้นต้องมีข้อจำกัด”“ทำไมล่ะ?”“ถ้ามันสามารถแพร่เชื้อได้ไม่จำกัด ฉันคิดว่าอย่างมากที่สุดแค่สองคืน มันก็สามารถแพร่เชื้อให้คนทั้งชั้นได้อย่างเงียบๆ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เช่นนั้น”“เราไม่รู้ว่ามันแอบซุ่มมานานแค่ไหนแล้ว แต่เราก็แน่ใจได้ว่า อย่างน้อยก็มากกว่าสองวั
