่งจึงถอดหูฟังออก“ก็ได้ ฉันยอมรับ ที่จริงแล้วชีเยี่ยเป็นคนบอกฉันมา……”ซือเสี่ยวหนาน: (?｀∧′)“เขาก็ฉลาดเหมือนกันนะ” ซือเสี่ยวหนานเบะปากหงอิงถอนหายใจ “ถึงฉันจะไม่อยากยอมรับ แต่ดูเหมือนเขาจะฉลาดกว่าฉันนิดหน่อยจริงๆ”เสียงของหลินชีเยี่ยดังมาจากหูฟังอย่างแผ่วเบา“คุณมั่นใจเหรอว่าแค่นิดหน่อย?”“……หุบปากไปเลย”“อ้อ จริงสิ ผมมีเรื่องจะเตือนพวกคุณ” น้ำเสียงของหลินชีเยี่ยจริงจังขึ้น “เมื่อครู่นี้ ผมเห็นผู้หญิงกลุ่มใหญ่มุ่งหน้าไปที่หอพักนะ”หงอิงขมวดคิ้ว “พวกติดเชื้อเหรอ?”“ไกลเกินไป ผมสัมผัสไม่ได้ ระวังตัวด้วยครับ”“รับทราบ”หงอิงสวมหูฟัง ยักคิ้วให้เสี่ยวหนาน ทั้งคู่วิ่งไปทางบันไดอย่างรวดเร็วในตอนนั้นเอง นักเรียนหญิงหลายคนก็เดินคุยกันอย่างสนุกสนานขึ้นมาจากบันไดหงอิงหรี่ตาลง ดึงแขนซือเสี่ยวหนานให้หยุด มองไปที่พวกเธอด้วยความระแวดระวังนักเรียนหญิงเหล่านั้นเห็นเด็กสาวแปลกหน้าสองคนยืนอยู่ที่ทางเดิน ต่างก็มองพวกเธอด้วยความประหลาดใจก่อนจะกระซิบกระซาบกัน“พวกเธอเป็นใครเหรอ?”“ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเด็กห้องอื่นมั้ง?”“ชั้นนี้มีแค่พวกเรานี่นา? ปกติไม่เคยเห็นพวกเธอเลย!”“อาจจะมาหาคนก็ได้นะ?”“จริงด้วย ลองถามดูดีกว่า”นักเรียนหญิงผมยาวคนหนึ่งเดินเข้ามาถามด้วยท่าทางสุภาพ “สวัสดีค่ะ ขอโทษนะ พวกเธอมาหาใครหรือเปล่า?”หงอิงแย้มยิ้ม “ใช่แล้ว ฉันมาหาหวังหนาน นักเรียนห้องหก แต่ลืมไปแล้วว่าเธออยู่ห้องไหน……”“หวังหนาน?” เนักเรียนหญิงผม
