อให้ผมจัดการงานให้เสร็จก่อนนะ”สิ้นเสียง หลินชีเยี่ยก็หันหลังกลับ วิ่งออกไปท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของครูที่รับผิดชอบ“หัวหน้า”“ชีเยี่ย รายงานสถานการณ์มา”“ผมตรวจสอบครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนแล้ว… สถานการณ์เลวร้ายมาก ผมคิดว่าการจะจัดการเรื่องนี้แบบเงียบๆ นั้นยากมากครับ”“เล่ารายละเอียดมา”“สามระดับชั้น ม.4 และ ม.6 มีผู้ติดเชื้อค่อนข้างน้อย รวมกันแล้วไม่เกินสิบคน สถานการณ์ของม.5 ร้ายแรงที่สุดมีผู้ติดเชื้อทั้งหมดสามสิบคน มีอยู่ห้องหนึ่งที่ติดเชื้อไปแล้วครึ่งห้อง!”“นั่นเพิ่งนักเรียนนะครับ ในบรรดาครูและผู้บริหารก็มีผู้ติดเชื้อเกือบยี่สิบคน!”“ดังนั้นผมจึงคาดการณ์ได้ว่า ในโรงเรียนแห่งนี้ มีนักเรียนและครูอย่างน้อยสิบคนที่กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว!”อีกด้านหนึ่งของหูฟังตกอยู่ในความเงียบงัน“หัวหน้า มีผู้ติดเชื้อกว่าสิบคน! แม้ว่าผู้ติดเชื้อแต่ละคนจะเป็นแค่ขั้นจั่น แต่ในโรงเรียนแห่งนี้ก็มีสัตว์ประหลาดขั้นจั่นมากกว่าสิบตัวนะ!”“ถ้าเราเจอร่างจริงของสิ่งลี้ลับตัวนี้ ผู้ติดเชื้อขั้นจั่นกว่าสิบคนนี้ต้องเข้าสู่ภาวะคลุ้มคลั่งแล้วโจมตีครูและนักเรียนโดยไม่เลือกหน้าอย่างแน่นอน!”“พวกมันมีจำนวนมากเกินไป หากมีตัวใดตัวหนึ่งหลุดรอดออกไปจากโรงเรียนได้ นั่นจะเป็นหายนะที่แผ่ขยายไปทั่วเมืองชางหนาน!”หลินชีเยี่ยพูดข้อสันนิษฐานของเขาอย่างใจเย็น“ชีเยี่ย ไม่ใช่แค่ว่า ‘หาก’ มีตัวใดตัวหนึ่งหลุดรอดออกไปจากโรงเรียน…” เสียงฟันดาบ
