งจิตของหลินชีเยี่ยมีเพียงยี่สิบเมตร หากต้องการครอบคลุมนักเรียนกว่าสองพันคนนี้ เขาจะต้องเคลื่อนไหวตลอดเวลา“หลินชีเยี่ย หลินชีเยี่ย! นายตรวจสอบเสร็จหรือยัง? เพลงกำลังจะจบแล้วนะ จะเริ่มเชิญธงแล้ว!” หลี่อี้เฟยพยายามตะโกนฝ่าฝูงชนไปหาหลินชีเยี่ยที่อยู่ข้างหน้า“ยัง เหลืออีกครึ่งนึง”“แล้วจะทำยังไงดี? พอทุกคนยืนเข้าแถว เพลงหยุด พวกเราจะถูกจับได้แน่ๆ!”ในขณะนั้น เสียงเพลงที่เล่นวนซ้ำก็เบาลงเรื่อยๆ นักเรียนสองคนที่กำลังเดินฝ่าฝูงชนก็ยิ่งดูโดดเด่นขึ้นเรื่อยๆ มีหลายคนเริ่มหันมามองพวกเขาแล้วหลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียด หลี่อี้เฟยพูดถูก ถ้าพวกเขายังเดินหาต่อไปหลังจากที่ทุกคนยืนเข้าแถวแล้วย่อมต้องถูกจับตามองอย่างแน่นอน และถ้ายังดื้อดึงที่จะค้นหาต่อไป อาจจะถูกคุณครูเรียกตัวได้แต่ถ้าเลิกหาตอนนี้ พวกเขาก็ต้องรอจนกว่าจะเลิกเรียนแล้วไปดักรอที่หน้าประตู ถึงจะสามารถตรวจสอบนักเรียนและครูอาจารย์กว่าสองพันคนได้ครบถ้วนระยะเวลานานเกินไป ตัวแปรก็มากเกินไป พวกเขาคงรอไม่ไหวหลินชีเยี่ยครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น หางตาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มเชิญธงที่อยู่ไม่ไกล ดวงตาพลันเป็นประกายเขาเปลี่ยนทิศทาง ฝ่าฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว และเดินตรงไปที่กลุ่มเชิญธง“สวัสดี เพื่อนร่วมชั้น” หลินชีเยี่ยเดินไปหาเด็กนักเรียนที่ยืนอยู่ข้างหน้า ทักทายด้วยท่าทีสุภาพนักเรียนเชิญธงผู้นั้นตกตะลึง “เอ่อ สวัสดี……”“นายถูกปลดออกแล้ว”“……” นักเร
