มเขาไม่ขึ้นแท่น?”“ไม่รู้สิ เชิญธงครั้งแรกเหรอ? ดูประหม่ามากเลยนะ”“น่าสนใจ งานนี้พังไม่เป็นท่าแน่!”“พวกนายดูสีหน้าครูใหญ่บนเวทีสิ……ฮ่าๆๆๆ ขำจนท้องแข็งแล้ว”“หลินชีเยี่ยกำลังทำบ้าอะไรเนี่ย?”“……”ในตอนนั้นเอง เสียงของครูที่รับผิดชอบพิธีเชิญธงก็ดังขึ้น“เงียบ! เงียบ! นักเรียนที่ถือธงน่ะ นายเดินผิดทางแล้ว!”หลินชีเยี่ยทำราวกับไม่ได้ยิน ยังคงไม่หันกลับไป แถมยังเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น!สายตาเพ่งพินิจใบหน้าของนักเรียนทุกคนอย่างรวดเร็วในดวงตาของพวกเขามีทั้งความประหลาดใจ ความสงสัย เสียงหัวเราะเยาะเย้ย และความสะใจ……แต่แววตาของหลินชีเยี่ยยังคงลึกล้ำราวกับห้วงน้ำลึกในสายตาของเขา เหล่าผู้คนเป็นเหมือนฝูงแกะที่กำลังจะถูกส่งเข้าปากหมาป่า ไม่รู้ตัวว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย มีเพียงหลินชีเยี่ยและหลี่อี้เฟยเท่านั้น……ที่ตื่นอยู่ท่ามกลางคนกว่าสองพันคนนี้คนทั้งโลกมัวเมา ฉันเพียงผู้เดียวที่ตื่นรู้*[1]“กลับมา! กลับมาเดี๋ยวนี้! นายอยู่ห้องไหน?!” ครูที่รับผิดชอบบนเวทีตะโกนอย่างโกรธเคือง!ในที่สุด หลินชีเยี่ยที่ตรวจสอบทุกคนเสร็จแล้วก็แสร้งทำเป็นตกใจ รีบหันหลังกลับ เดินไปตามทางขึ้นแท่นเชิญธงแล้วเข้ากับเสาธงอย่างรวดเร็วครูที่รับผิดชอบจ้องหลินชีเยี่ยเขม็ง ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธ เขาอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่นี่ไม่ใช่เวลาและสถานที่ที่เหมาะสมหลินชีเยี่ยเมินเฉยต่อการมีอยู่ของอีกฝ่าย ในตอนนี้ เขาไม่มีกะจิตกะใจที่จะสนใจความรู
