ิ คุ้นๆ ไหม?”“ใช่ หล่อดี เหมือน… หลินชีเยี่ยเลย”“……เธอแน่ใจนะว่าแค่เหมือน? ฉันคิดว่าเป็นเขาจริงๆ นะ”“เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วย!”“……”นักเรียนส่วนใหญ่ไม่รู้จักหลินชีเยี่ย แต่เพื่อนร่วมชั้นจำเขาได้อย่างรวดเร็ว และเริ่มกระซิบกระซาบกันผู้นำบนเวทีก็ไม่ได้สังเกตเห็นว่าผู้เชิญธงเปลี่ยนไป พวกเขายิ้มและจ้องมองเด็กหนุ่มรูปงามผู้นั้น เพราะเรื่องเล็กๆน้อยๆ แบบนี้ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขายุ่งเกี่ยว โรงเรียนมีนักเรียนมากมายขนาดนี้ พวกเขาจะรู้ได้ยังไงว่าวันนี้ใครเป็นคนเชิญธง?แต่ครูที่รับผิดชอบพิธีเชิญธงกลับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นหลินชีเยี่ยไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หัวใจของเขากลับมีความรู้สึกที่ไม่มั่นคง……สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังหลินชีเยี่ยที่กำลังมุ่งตรงไปที่เสาธงด้วยท่าทางองอาจผึ่งผาย ในช่วงเวลาที่กำลังจะก้าวขึ้นแท่นเชิญธง……เขาก็เลี้ยวกลับอย่างกะทันหัน!มุ่งไปยังอีกด้านหนึ่งของแถวนักเรียนอย่างไม่ลังเล!ผู้นำที่กำลังยิ้มแย้มรอรับธงต่างก็ตกตะลึงรอยยิ้มของพวกเขาแข็งค้างอยู่บนใบหน้า จ้องมองหลินชีเยี่ยที่เพิกเฉยต่อพวกเขาอย่างงุนงง ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะตอบสนองพวกเขาหันไปมองครูที่รับผิดชอบพิธีเชิญธงพร้อมกัน ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม!เหงื่อเย็นๆ พลันไหลอาบแก้มของครูที่รับผิดชอบพิธีเชิญธงในขณะเดียวกัน เหล่านักเรียนก็สังเกตเห็นเช่นกัน พวกเขามองหลินชีเยี่ยที่เดินผ่านไปอย่างตกใจ เสียงพูดคุยกันดังเซ็งแซ่“อะไรเนี่ย? ทำไ
