ีทางรักษาไหม?”“ไม่มีแล้ว” หลินชีเยี่ยกล่าวอย่างมั่นใจ “อวัยวะภายในของพวกเขาหายจนหมด ข้างในมีแต่ก้อนเลือดที่แปลกประหลาด ถึงฆ่าพวกมันได้ พวกเขาก็ไม่รอดแน่นอน”“พวกเขา……ตายไปแล้วตั้งแต่ตอนที่ถูกกิน”แค่ชั้นเดียวก็มีเหยื่อถึงหกคนแล้ว ถ้าทั้งโรงเรียน……จะมีคนตายกี่คน?เมื่อโรงเรียนมีผู้เสียชีวิตจำนวนมากในเวลาเดียวกัน โรงเรียนแห่งนี้ก็คงต้องปิดตัวลงและผลกระทบต่อสังคมที่เกิดจากเรื่องนี้ก็จะน่ากลัวยิ่งกว่า!เฉินมู่เหยี่ยที่อยู่อีกฝั่งของหูฟังเงียบไปนาน ก่อนจะพูดขึ้นอย่างช้าๆ ว่า “เข้าใจแล้ว……สังเกตการณ์ต่อไป อย่าเพิ่งทำอะไรให้พวกมันแตกตื่น”“รับทราบ”หลินชีเยี่ยหยิบกระดาษและปากกาออกมา ฟังครูสอนอย่างตั้งใจ ราวกับเป็นนักเรียนทั่วไปหลังจากครูสอนไปได้สิบนาที หลี่อี้เฟยก็วิ่งมาที่หน้าประตูอย่างเหนื่อยหอบ ก่อนจะเคาะประตู“ขออนุญาตครับ!”“หลี่อี้เฟย? นายมาสาย” ครูทำหน้าไม่พอใจที่หลี่อี้เฟยทำตัวแบบนี้เป็นประจำ“ครูครับ ผมลาป่วย ผมมีใบลานะ!” หลี่อี้เฟยหยิบใบลาในหนังสือออกมาโชว์ครูยังคงจ้องมองเขา “……รีบกลับไปที่นั่งได้แล้ว คราวหน้าสอบตกอีก ฉันจะเรียกผู้ปกครองแล้วนะ”หลี่อี้เฟยรีบกลับไปนั่งข้างหลินชีเยี่ย ก้มหน้าหยิบหนังสือแล้วถามหลินชีเยี่ยเบาๆ ว่า“เป็นไงบ้าง?”“พอรู้บ้างแล้ว แต่ยังไม่ครบถ้วน” หลินชีเยี่ยเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง “ฉันต้องการโอกาส โอกาสที่จะสัมผัสถึงครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน”หลี่อี้เฟยชะงักงัน
