ข้าไปใต้แผ่นกระเบื้อง แล้วปิดทับไว้เหมือนเดิมหลังจากที่หงอิงลบร่องรอยทั้งหมดที่เธอทำไว้ เสียงเพลงก็ดังขึ้นจากนอกหน้าต่าง จนทำให้เธอตกใจ!เมื่อได้ยินท่วงทำนองที่คุ้นเคยนี้ หงอิงก็เดินไปยังริมหน้าต่าง มองนักเรียนจำนวนมากที่ทยอยเดินออกมาจากอาคารเรียน เธอพึมพำกับตัวเอง“พิธีเชิญธงชาติ? เพลงชาติของประเทศเรามีทำนองเดียวกันหมดเลยเหรอ……”…ในขณะนั้น หลินชีเยี่ยกับหลี่อี้เฟยกำลังทอดน่องตามทางเดิน ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปตามกลุ่มนักเรียนที่ส่งเสียงดังหลี่อี้เฟยมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของหลินชีเยี่ย“ชีเยี่ย การที่นายเข้าร่วมกับพวกเขา หมายความว่านายก็มีความสามารถพิเศษด้วยใช่ไหม?”“อืม”“บ้าจริง อิจฉาชะมัด……ความสามารถของนายคืออะไร?”“ใช้พลังจิตสัมผัสสิ่งของรอบๆ ตัว ประมาณนั้นแหละ” หลินชีเยี่ยตอบอย่างคลุมเครือ“ถ้างั้นนายแยกแยะสัตว์ประหลาดกับมนุษย์ได้หรือเปล่า?”“ได้”“งั้น… บอกความจริงกับฉันมา ในห้องเรามีกี่ตัว?”“สอง หลิวเสี่ยวเยี่ยนกับหานรั่วรั่ว”เมื่อได้ยินชื่อทั้งสอง หลี่อี้เฟยก็ดูโล่งใจ “โชคดีจริงๆ โชคดีที่ไม่ใช่อู๋ชูเจี๋ย ฉันแอบชอบเธอมาหลายปีแล้ว ถ้าเธอกลายเป็นสัตว์ประหลาด ฉันคงไม่กล้ามีความรักไปตลอดชีวิตแน่ๆ เลย”หลินชีเยี่ย “……”“แล้วตอนนี้ล่ะ? รอบๆ ตัวฉันมีกี่ตัว?” หลี่อี้เฟยถามอย่างกังวล“ผู้หญิงที่เดินนำหน้านายไปห้าคน คนนั้นก็ใช่”“เธอ?” หลี่อี้เฟยนึกอยู่ครู่หนึ่ง “เด็กห้องข้าง
