้เฟย “นายไปกับพวกชีเยี่ย”หลี่อี้เฟยตกตะลึง “ผม ผมเป็นแค่คนธรรมดา……ถ้าเกิด……”“พวกเขาจะปกป้องนายเอง” น้ำเสียงของเฉินมู่เหยี่ยเรียบเฉย “นายเคยเห็นสิ่งมีชีวิตในตำนานตัวนั้น ในที่นี้มีแต่นายที่รู้จักมันดีที่สุด นายต้องไปด้วย”ยามได้ยินน้ำเสียงที่เกือบจะเป็นคำสั่งของเฉินมู่เหยี่ย หลี่อี้เฟยก็ได้แต่พยักหน้ารับอย่างขมขื่น“ถ้าภารกิจครั้งนี้สำเร็จลุล่วงด้วยดี……ฉันจะให้โอกาสนายเข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรี” เฉินมู่เหยี่ยเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ ขณะเดินไปที่ประตูหลี่อี้เฟยตาเป็นประกายในทันใด!ขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังจะออกไป เหลิ่งเซวียนที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องก็เรียกเขาไว้“หลินชีเยี่ย”“ครับ?”เหลิ่งเซวียนเดินมาหา หยิบปืนพกสีดำสนิทออกมาจากเอว แล้วยื่นให้หลินชีเยี่ย“นี่……”“เอาไปสิ ซองกระสุนเต็มแล้ว” เหลิ่งเซวียนกล่าวอย่างเฉยเมย“แต่… ฝีมือการยิงปืนของผม……ถ้าพลาดไปโดนคนอื่นล่ะ?” สีหน้าของหลินชีเยี่ยดูไม่ดีนักเหลิ่งเซวียนมองเขาด้วยสายตาล้ำลึก ก่อนจะหันหลังเดินจากไป“ความหมายของปืน ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าฟันเท่านั้น”หลินชีเยี่ยยืนนิ่งกับที่ ก่อนจะตัดสินใจเก็บปืนพกใส่กระเป๋า แล้วเดินไปที่ทางออก……ยี่สิบนาทีต่อมาเงาร่างสามคนสะพายกล่อง ยืนขมวดคิ้วอยู่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมที่สอง“ชีเยี่ย ทำไมชุดนักเรียนของพวกนายถึงได้น่าเกลียดจัง” หงอิงก้มมองชุดนักเรียนสีแดงขาวสลับกันอย่างรังเกียจ“ชุดนักเรียนหญิงก็ยังดีหน่อยนะ” หลินชีเยี่ยชี้มาท
