ี่ชุดนักเรียนสีน้ำเงินขาวของตัวเอง “ชุดนักเรียนชายนี่สิน่าเกลียดจริงๆ แต่ว่าชุดนักเรียนจะสวยหรือไม่สวยก็ขึ้นอยู่กับคนใส่ด้วยนะ”“อย่างคุณน่ะก็ดูดีแล้วล่ะ”ภายใต้แสงแดด หงอิงสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาว สวมทับด้วยเสื้อนักเรียนสีแดงขาว รูดซิปเปิดออก ปล่อยให้ชายเสื้อปลิวไสวตามแรงลม ผมหางม้าสูงสะดุดตา บนหลังสะพายกล่องสีดำยาว เธอดูเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวาส่วนซือเสี่ยวหนานที่ยืนอยู่ข้างๆ นั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง เธอสวมเสื้อแขนยาวลายการ์ตูน พันเสื้อนักเรียนไว้รอบเอวเหมือนกระโปรง ผมยาวสีดำสนิทถูกรวบเป็นมวยสองข้าง ดูเป็นเด็กสาวขี้อายไร้เดียงสาหงอิงยิ้มกริ่ม ขยิบตาให้หลินชีเยี่ย “น้องชีเยี่ย ไม่คิดเลยว่านายจะพูดเพราะขนาดนี้!”หลินชีเยี่ย “……”“ตอนนี้ปัญหาคือ คาบบ่ายเริ่มไปครึ่งหนึ่งแล้ว เราจะเข้าไปได้ยังไง” หลินชีเยี่ยมองดูเวลา แล้วมองไปที่ยามร่างยักษ์ตรงหน้าประตู“อีกอย่าง พวกเรายังเอาของพวกนี้มาด้วย ต้องถูกเรียกตรวจแน่ๆ” ซือเสี่ยวหนานเอ่ยแผ่วเบา ขณะมองกล่องสีดำในมือ“เรื่องแค่นี้เอง” หงอิงยกยิ้มอย่างมั่นใจ ชี้ไปที่กำแพงสูงกว่าสองเมตรที่อยู่ไม่ไกล “ปีนกำแพงเข้าไปสิ!”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หันไปมองซือเสี่ยวหนานที่ตัวเล็กกว่าเขาจนดูบอบบาง “ผมไม่มีปัญหาหรอก แต่เสี่ยวหนานอาจจะลำบากหน่อย……”ซือเสี่ยวหนาน: (?_?)เธอเบะปากใส่หลินชีเยี่ยอย่างเงียบๆ ร่างกายพลันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พริบตา
