เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เหล่านักเรียนต่างพากันเดินออกจากประตูโรงเรียน พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน“เฮ้อ วันนี้สั่งการบ้านเยอะอีกแล้ว ต้องทำถึงห้าทุ่มอีกตามเคย……”“นั่นน่ะสิ! คุณครูบ๊องเอ๊ย สั่งงานอ่านจับใจความตั้งสิบสองบท! จะให้ฉันมีชีวิตอยู่มั้ยเนี่ย?”“หืม? งานอ่านจับใจความก็เขียนมั่วๆ ไปสิ?”“เขียนมั่วๆ ไปได้ยังไง?”“สามยาวหนึ่งสั้นเลือกข้อสั้น สามสั้นหนึ่งยาวเลือกข้อยาว ไม่เท่ากันเลือก C คล้ายกันเลือก D”“……เดี๋ยวนะ ขอจดก่อน!”“……”ทันใดนั้น นักเรียนคนหนึ่งก็หันกลับมาพูดกับหลี่อี้เฟยที่เดินอยู่ท้ายแถว“หลี่อี้เฟย นายเดินช้าจัง รีบๆ หน่อยสิ!”หลี่อี้เฟยฟื้นจากภวังค์ “โอ้ มาแล้วๆ”เขาเร่งฝีเท้าตามกลุ่มเพื่อนไป แต่ก็ยังคงมองไปรอบๆ อย่างไม่ละสายตา ดูเหมือนไม่มีสมาธิ“นายเป็นอะไร? กำลังหาอะไรอยู่?” หวังเลี่ยงเอ่ยถามอย่างสงสัยหลี่อี้เฟยขมวดคิ้ว ก่อนจะถอนหายใจ “หลังจากเกิดเรื่องนั่นขึ้น ฉันก็รู้สึกกลัวที่จะกลับบ้านหลังเลิกเรียน……ถึงตอนนี้จะไม่มีเรียนภาคค่ำแล้ว ฟ้าก็ยังสว่างอยู่ แต่ฉันก็ยังรู้สึก… ขนลุก!”หวังเลี่ยงกลอกตา “ก็แค่เจอฆาตกรเอง เว่อร์ไปรึเปล่า? หลี่อี้เฟย นายตัวโตขนาดนี้ ทำไมถึงขี้ขลาดฮะ?”“มันไม่ใช่นะ……เฮ้อ ช่างเถอะ บอกไปนายก็ไม่เข้าใจหรอก” หลี่อี้เฟยส่ายหัวทันใดนั้น เขาพลันหยุดชะงัก ราวกับนึกอะไรออก“เป็นอะไรอีก?”“ฉันเพิ่งนึกออกว่าลืมเอาการบ้านมา มันอยู่ในลิ้นชักห้องเรียน” หลี่อี้เ
