ฟยกล่าวพลางกุมขมับ“ดูสมองนายสิ ปกติก็โง่อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่เข้าท่าใหญ่……ดีนะที่โรงเรียนยังไม่ปิด รีบกลับไปเอาเถอะ ฉันไปกับคนอื่นๆ ก่อนนะ”หวังเลี่ยงสะพายกระเป๋า โบกมือให้หลี่อี้เฟย แล้วหันหลังเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนคนอื่นหลี่อี้เฟยถอนหายใจอยู่กับที่ แล้วหันหลังกลับไปทางโรงเรียนเมื่อกลับมาถึงประตูโรงเรียนก็ผ่านไปแล้วยี่สิบนาที นักเรียนส่วนใหญ่กลับบ้านกันหมดแล้ว ทั้งโรงเรียนเงียบสงัด“โชคดีที่ยังไม่ปิดประตู” หลี่อี้เฟยพึมพำ แล้วรีบวิ่งเข้าไปในโรงเรียนโรงเรียนในยามเย็นนั้นเงียบสงบกว่าปกติ ไร้ชีวิตชีวามากบางครั้งก็มีนักเรียนที่ทำความสะอาดเดินออกจากห้องเรียน เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาแล้วก็รีบวิ่งไปที่ประตู เดินสวนทางกับหลี่อี้เฟยที่กำลังเดินเข้ามาพวกเขารีบกลับไปทานอาหารเย็นร้อนๆ ที่บ้านยิ่งหลี่อี้เฟยเดินไปข้างหน้า ผู้คนก็ยิ่งบางตา แสงตะวันยามเย็นก็ยิ่งจางหายต้นไม้สูงใหญ่สองข้างทางพัดไหวไปตามแรงลม แสงสนธยาส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ค่อยๆ มืดลง เลือนรางลง……หลี่อี้เฟยรีบวิ่งไปที่อาคารเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า วิ่งขึ้นบันไดสองขั้นไปยังชั้นสี่ จนมาถึงหน้าห้องเรียนของตัวเองทางเดินว่างเปล่า มีเพียงแสงโพล้เพล้ยามเย็นและตัวเขาเพียงลำพังในเวลานี้ นักเรียนที่ทำความสะอาดส่วนใหญ่กลับบ้านกันหมดแล้ว แม้แต่ประตูห้องเรียนก็ถูกล็อคแต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคสำหรับหลี่อี้เฟย เขาเปิดหน้าต่างอย่างชำนาญ วางกระเป
