! เผยให้เห็นฟันแหลมคมเรียงรายราวกับหนาม!นัยน์ตาทั้งสองข้างของเธอหายไป เหลือเพียงสีขาวโพลนที่ดูน่าขนลุก! ส่วนลักยิ้มบนแก้มทั้งสองข้างก็ยังคงเปล่งประกายสีแดงก่ำอย่างน่าประหลาดภายใต้แสงสนธยา……ครูฝ่ายปกครองเบิกตากว้าง อ้าปากค้างอย่างลืมตัว ราวกับจะกรีดร้องออกมา!ในวินาทีต่อมา หัวของหลิวเสี่ยวเยี่ยนก็แยกออกจากปาก! ฟันแหลมคมนับไม่ถ้วนเปล่งประกายเย็นยะเยือก!ปากของเธอกว้างมาก กว้างพอที่จะกลืนคนเป็นๆ เข้าไปได้ทั้งตัว!ทันใดนั้น ปากที่กว้างราวกับแอ่งเลือดนี้ก็กลืนครูฝ่ายปกครองเข้าไปในพริบตา เลือดและเนื้อบิดเบี้ยวไปมาชวนขยะแขยง!หลี่อี้เฟยที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แต่เอามือปิดปากตัวเองไว้แน่น ขณะจ้องมองที่นอกหน้าต่างด้วยความหวาดกลัว กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายสั่นเทา!หลิวเสี่ยวเยี่ยนเคี้ยวอยู่เป็นเวลานาน ทันใดนั้น ปากที่เปื้อนเลือดของเธอก็อ้าออกอีกครั้งก่อนจะคายครูฝ่ายปกครองออกมาทั้งตัวนอกจากเมือกบนร่างกายแล้ว ทั่วร่างของเขาไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเขานอนนิ่งอยู่บนพื้น ในขณะที่หัวของหลิวเสี่ยวเยี่ยนก็ค่อยๆ ฟื้นตัวกลับมาเป็นนักเรียนหญิงมัธยมปลายธรรมดาๆ ภายในไม่กี่วินาทีเธอจ้องมองครูฝ่ายปกครองที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่ขยับเขยื้อนไม่กี่วินาทีต่อมา ครูฝ่ายปกครองที่นอนนิ่งพลันลืมตาขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางแปลกประหลาดเขาสบตากับหลิวเสี่ยวเยี่ยนทั้งสองเผยรอยยิ้มออกมาพร้อมกันแล้วก้าวเดินออกไปด้วยกัน ในท่าทางท
