ยุดฝีเท้า ยื่นมือทั้งสองข้างวางบนราวบันไดเพื่อหยุดพักส่วนหลิวเสี่ยวเยี่ยนก็หยุดเดินเช่นกัน แล้วยืนอยู่ข้างๆ ครูฝ่ายปกครองและพูดคุยกันต่อทว่าตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่นั้น กลับเป็นหน้าประตูห้องเรียนที่หลี่อี้เฟยซ่อนตัวอยู่พอดี!หลี่อี้เฟยมองเห็นภาพสะท้อนจากกระจกหน้าต่าง ได้แต่กลอกตาอย่างจนใจ ก่อนจะนั่งลงกับพื้น เพื่อรอให้ทั้งสองคนจากไป“อืม สิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมดนั่นดีมาก พรุ่งนี้พาพวกเขามาที่ห้องพักครู ฉันจะคุยกับพวกเขาเอง” ครูฝ่ายปกครองพยักหน้าอย่างพอใจ หันไปพูดกับหลิวเสี่ยวเยี่ยน และกำลังจะเดินออกไป“ครูคะ!” หลิวเสี่ยวเยี่ยนรั้งครูฝ่ายปกครองไว้ครูฝ่ายปกครองหันกลับมามองอย่างสงสัย “นักเรียนหลิวเสี่ยวเยี่ยน มีอะไรอีกหรือเปล่า?”ใต้แสงตะวันยามเย็นส่องกระทบใบหน้าของหลิวเสี่ยวเยี่ยน เผยให้เห็นรอยแดงระเรื่อจางๆ เธอดูเขินอายอย่างบอกไม่ถูก“ครูคะ คือว่า คือหนู… หนูแค่อยากจะบอกคุณครูว่า……”หลี่อี้เฟยที่ซ่อนตัวอยู่เบิกตาโพลง ลูกตาแทบถลนออกมาด้วยความตกตะลึง!‘บ้าเอ๊ย!’‘ฉันแค่กลับมาเอาการบ้าน ทำไมถึงได้มาเจออะไรแบบนี้เนี่ย?!’‘หลิวเสี่ยวเยี่ยนแอบชอบครูฝ่ายปกครองเนี่ยนะ?!’‘แต่อีกไม่กี่ปีครูก็จะห้าสิบแล้วนะ! แถมยังหัวล้านอีกต่างหาก!’‘รสนิยมเธอแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?’ครูฝ่ายปกครองขมวดคิ้วแน่น“คือหนู……หนูอยาก……”“อยาก……”“กินคุณ!”สิ้นเสียงสามคำสุดท้าย ปากของหลิวเสี่ยวเยี่ยนก็อ้ากว้างออกมาจนน่าตกใจ ราวกับถูกฉีกออก
