ญ่พุ่งเข้ามา และทุกนัดล้วนมุ่งเป้ามาที่จุดสำคัญ!หลินชีเยี่ยสามารถทำนายวิถีกระสุนได้ด้วยการหยั่งรู้ ทว่าเขาสามารถคาดการณ์ได้ในจำนวนจำกัดยกตัวอย่างเช่น การให้คนคนหนึ่งไปจับลูกปิงปองที่กลิ้งอยู่นั้นเป็นเรื่องง่ายที่จะทำได้ หากจะให้จับพร้อมกันสามลูกก็ยังพอไหวแต่ถ้ามีลูกปิงปองยี่สิบลูกกลิ้งไปในทิศทางที่ต่างกัน สมองของมนุษย์ก็จะไม่สามารถตอบสนองได้ทันที และไม่สามารถตัดสินวิถีการเคลื่อนที่ของแต่ละลูกได้อย่างแม่นยำหลินชีเยี่ยก็กำลังเผชิญกับปัญหานี้การฝึกฝนเพิ่งจะเริ่มต้นไปได้เพียงสามวินาที เขากลับโดนกระสุนไปแล้วสิบกว่านัด ถึงแม้กระสุนยางจะไม่ทำให้บาดเจ็บ แต่เนื่องด้วยความเร็วที่สูง มันก็สร้างความเจ็บปวดได้เช่นกันในที่สุด เขาก็ตระหนักถึงความหมายที่แท้จริงของการฝึกฝนครั้งนี้……“แม่งเอ๊ย! ทำไมต้องเป็นฝ่ายโดนซ้อมอีกแล้วเนี่ย?!”……ห้องกิจกรรมเฉินมู่เหยี่ยสวมผ้ากันเปื้อนและถุงมือ ยกซุปกระดูกหอมกรุ่นวางบนโต๊ะอย่างเบามือ……“อึก” หงอิงเบิกตากว้าง กลืนน้ำลายเสียงดัง “หัวหน้า คุณไม่ได้ทำอาหารเองนานแค่ไหนแล้วเนี่ย? วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเหรอ?”อู๋เซียงหนานที่นั่งอยู่ข้างๆ ยิ้มเล็กน้อย “เธอยังดูไม่ออกอีกเหรอ? นี่ทำให้หลินชีเยี่ยต่างหาก พวกเราก็แค่ได้รับผลพลอยได้”“ลุงเฉิน ลำเอียงอะ!” ซือเสี่ยวหนานพูดอย่างไม่พอใจเฉินมู่เหยี่ยมุมปากกระตุกเล็กน้อย กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฉันแค่เบื่ออาหารกล่องเลยอยาก
