จากมหาวิทยาลัยรัฐศาสตร์และกฎหมาย”หลินชีเยี่ย “……”ทั้งสองเดินไปยังพื้นที่ฝึกซ้อมใต้ดิน เวินฉีโม่ตบไหล่เขาเบาๆ “อ้อ ใช่ หัวหน้าบอกว่า ถ้านายมาแล้วให้ไปหาเขาที่ลานฝึก”“อยู่ที่ไหนเหรอ?”“เดินตรงไปตามทางเดินจนสุดทางเลย”“ครับ”หลินชีเยี่ยเดินผ่านห้องกิจกรรม เดินตามทางเดินไปเรื่อยๆครั้งที่แล้วไม่ได้สังเกต จนกระทั่งตอนนี้ หลินชีเยี่ยเพิ่งตระหนักได้ว่าพื้นที่ใต้ดินนี้มันกว้างใหญ่ขนาดไหนทางเดินยาวเหยียด ห้องหับมากมาย หลินชีเยี่ยประเมินขนาดพื้นที่คร่าวๆ พบว่ากว้างเท่ากับถนนสองเลนเลยทีเดียวในที่สุด หลินชีเยี่ยก็เดินมาถึงสุดทางเดิน ตรงหน้าคือประตูเหล็กบานใหญ่หลินชีเยี่ยผลักประตูเข้าไป ข้างในเป็นลานฝึกซ้อมกว้างใหญ่และสว่างไสว มีขนาดอย่างน้อยก็เท่ากับสามสนามฟุตบอล!“พวกเขา… ขุดเอาพื้นที่ใต้ดินทั้งแถบเลยรึไง?” หลินชีเยี่ยพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นหลินชีเยี่ยมาถึง เฉินมู่เหยี่ยที่นั่งทำสมาธิตรงกลางลานฝึกก็ลืมตาขึ้น โบกมือเรียกเขา“หัวหน้า”“อืม ที่นี่รู้สึกยังไงบ้าง?”“รู้สึก… แตกต่างกันมาก” หลินชีเยี่ยกล่าวตามตรง “ด้านบนเหมือนเป็นแค่ร้านเล็กๆ ไม่น่าสนใจ แต่ด้านล่างกลับมีพื้นที่กว้างขวางขนาดนี้ รู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในหนังไซไฟเลย”เฉินมู่เหยี่ยพยักหน้าเบาๆ “ที่นี่สร้างขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อนโดยเจ้าของผนึกต้องห้ามที่มีพลังควบคุมดิน ดังนั้นโครงการใหญ่ขนาดนี้จึงไม่ส่งผลกระทบต่อพื้นผิวดินเลย”“อย่างนี้นี่เอง”“จริง
