โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าภายในสวนอันกว้างขวางและถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ นิกซ์กำลังนั่งเหม่อมองอย่างไร้จุดหมายอยู่บนเก้าอี้โยก เธอโอบกอดแจกันใบหนึ่งไว้แนบอกราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าเด็กหนุ่มในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดเดินผ่านระเบียงทางเดิน พร้อมกับขวดยาในมืออีกสองสามขวด แล้วหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเธอ“เจ้ามาเยี่ยมข้าแล้วสินะ ทานาทอส ลูกชายที่รักของข้า” นิกซ์หันมามองหลินชีเยี่ย พลันเผยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่หลินชีเยี่ยนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เธอ พยักหน้ารับเบาๆ“ถึงเวลากินยาแล้วครับ”เขารินยาออกจากขวด แบ่งเป็นเม็ดเล็กๆ อย่างระมัดระวัง แล้ววางลงบนมือของนิกซ์“เด็กดี กินยาก่อนนะ”นิกซ์ไม่ลังเลใจ กลืนยาที่อยู่ในมือลงไปในคำเดียว จากนั้นก็จ้องมองหลินชีเยี่ยด้วยแววตาอ่อนโยน“ทานาทอส ดูเหมือนเจ้าจะมีเรื่องไม่สบายใจนะ?”หลินชีเยี่ยชะงักงัน เขาไม่คิดว่านิกซ์ซึ่งเป็นผู้ป่วยในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้จะมองทะลุความคิดในใจตนได้ง่ายดายเพียงนี้ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้ารับ“ก็ประมาณนั้นครับ”“มีอะไรที่ข้าพอจะช่วยเจ้าได้บ้างหรือไม่?”“ไม่มีหรอกครับ เรื่องนี้ต่อให้เป็นคุณก็คงช่วยผมไม่ได้” หลินชีเยี่ยส่ายหน้าเรื่องที่เขาหนีออกจากบ้านด้วยตัวเอง แล้วต้องแบกรับความเจ็บปวดนี้ไว้เพียงลำพัง คนนอกอย่างเธอจะช่วยได้อย่างไร?เห็นได้ชัดว่านิกซ์รู้สึกผิดหวัง แต่ไม่นานเธอก็นึกถึงบางสิ่ง แล้วเอ่ยขึ้นมา“ถ้าเช่นนั้น ท
