นะ]“คุณป้าครับ กองทัพของผมสวัสดิการดีมากเลยครับ ทุกปีจะมีเงินให้ใช้มากมาย คุณป้าเอาเงินพวกนั้นไปใช้ก่อนเถอะครับ”[เจ้าเด็กคนนี้ ไม่รู้จักประหยัดอดออมเอาซะเลย เก็บเงินส่วนของนายไว้ให้ดีๆ ล่ะ ต้องใช้ชีวิตให้ดีนะ ได้ยินไหม?]“ได้ยินแล้วครับ คุณป้า”[อืม ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว ป้าวางสายก่อนนะ]“ครับ ป้า แล้วเจอกันใหม่ครับ”[อ้อใช่……พอไปถึงฉีฉีฮาร์แล้ว อย่าลืมโทรบอกป้าด้วยนะว่าปลอดภัยดี]“ครับ คุณป้า แล้วเจอกันใหม่ครับ”ปลายสายเงียบไปนาน น้ำเสียงแหบแห้งของป้าดังขึ้นอีกครั้ง[อืม แล้วเจอกัน…]ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด……เสียงสัญญาณปลายสายตัดไป ป้ากำโทรศัพท์มือถือแน่น นั่งนิ่งไม่ไหวติงราวกับรูปปั้นไม่นานนัก น้ำตาร้อนผ่าวสองสายพลันไหลรินออกมาจากดวงตาเธอค่อยๆ ฟุบหน้าลงบนโต๊ะ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอาบแก้มโดยไร้เสียงสะอื้น……หยางจิ้นที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้แต่ถอนหายใจเหลียวมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางพึมพำกับตัวเอง“พี่ชาย พี่นี่มันโง่เสียจริง…”……ด้านนอกตรอกซอยของย่านที่พักอาศัยเก่า“ชีเยี่ย ได้เวลาไปแล้ว” เฉินมู่เหยี่ยหันกลับมามอง กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหลินชีเยี่ยเก็บโทรศัพท์มือถือ มองไปยังตึกเตี้ยๆ ที่อยู่ไกลออกไปเป็นครั้งสุดท้าย แล้วพยักหน้ารับสายลมพัดโชยมาเบาๆผมสีดำที่ปรกหน้าผากของหลินชีเยี่ยปลิวไหวเล็กน้อย เขาเอื้อมมือจับปกเสื้อให้แน่น ก่อนจะหมุนตัวเดินสวนทางลมเสื้อโค้ทของทั้งสองคนปลิวสะบัดตามแรงลม!
