นคือเงินเดือนและเงินเก็บทั้งหมดของนายในรอบหนึ่งปี ให้พวกเขาไปหมดแล้ว แบบนี้นายจะทำยังไงล่ะ?”“ผมเก็บเงินสะสมเอาไว้บ้างนิดหน่อย ใช้แบบประหยัดหน่อยก็อยู่ได้ทั้งปีแล้วครับ”เฉินมู่เหยี่ยได้ยินดังนั้นก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมขึ้นว่า “ถ้านายไม่มีอะไรทำ ก็แวะมากินข้าวที่สำนักงานได้นะ”หลินชีเยี่ยถามกลับด้วยท่าทางตกใจ “สมาชิกชั่วคราวไม่รวมที่พักและอาหารไม่ใช่เหรอ?”“สมาชิกชั่วคราวไม่มีให้ก็จริง แต่ว่า……” เฉินมู่เยี่ยตบไหล่ของเขา แล้วเดินไปยังรถตู้ที่จอดอยู่ไม่ไกล“ยกเว้นอาหารที่ฉันทำเองน่ะ”หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง มุมปากเผยรอยยิ้มกริ๊งกริ๊ง–!ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ในกระเป๋าของหลินชีเยี่ยก็ดังขึ้น“สวัสดีครับ”[เสี่ยวชีหรือเปล่า นั่นเสี่ยวชีใช่ไหม?]“ใช่ครับ คุณป้า”[เจ้าเด็กนี่ ไปเข้ากองทัพเอง ทำไมไม่ยอมบอกป้าสักคำ ถ้านายอยากไปจริงๆ… ป้าก็คงไม่ห้ามหรอกนะ นายไม่ถือว่าฉันเป็นป้าแล้วเหรอ หืม?]“ขอโทษครับคุณป้า… ผม ผมผิดไปแล้วครับ”[เฮ้อ……ตอนนี้อยู่บนรถไฟแล้วหรือ]“ครับ”[อีกนานแค่ไหนกว่าจะถึง?]“ได้ยินมาว่าต้องใช้เวลาราวสองวันครับ รถไฟธรรมดาแบบนี้จะวิ่งช้าหน่อย”[พอไปถึงค่ายทหารแล้ว อย่าลืมกินข้าวเยอะๆ ล่ะ อย่าให้ร่างกายทรุดโทรมนะ เข้าใจไหม!]“ผมเข้าใจแล้วครับ คุณป้า”[แล้วก็นะ เงินเบี้ยเลี้ยงของนาย ป้าได้รับแล้ว ป้าจะเก็บเอาไว้ก่อน พอนายกลับมา ป้าจะเอาไปเป็นทุนแต่งงานให้
