ักดีว่าจริงๆ แล้วเธอเป็นคนที่อยากช่วยจ้าวคงเฉิงแกะสลักป้ายหลุมศพมากที่สุด”“พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากจริงๆ”“ดังนั้น แม้ว่าคำโกหกของเธอจะฟังดูงี่เง่าแค่ไหน ฉันก็ยังคงหลับตาข้างหนึ่ง ปล่อยให้เธอแอบมาแกะสลักป้ายหลุมศพ”หลินชีเยี่ยและเวินฉีโม่ยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองหงอิงที่กำลังตั้งใจแกะสลักป้ายหลุมศพโดยไม่พูดอะไรเป็นเวลานานภายใต้แสงจันทราที่พร่าเลือนในสุสานอันเงียบสงัดมีเพียงเสียงสิ่วในมือของหงอิงที่ส่งเสียงร่ำไห้แผ่วเบา“ไม่ขึ้นไปทักทายหน่อยเหรอ?” หลังผ่านไปสักพัก หลินชีเยี่ยเอ่ยถามเวินฉีโม่“ถ้าไปทักตอนนี้จะยิ่งทำให้เธออึดอัด เธอขี้อายจะตาย”“แต่นี่มัน……รู้สึกเหมือนพวกโรคจิตที่แอบดูความลับของคนอื่นเลย” หลินชีเยี่ยรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้างเวินฉีโม่หันมามอง ในดวงตาปรากฏรอยยิ้มจางๆ“นายคิดว่า…… ‘พวกโรคจิต’ ที่แอบดูอยู่ข้างๆ มีแค่พวกเรางั้นเหรอ?”
