้ำโคลน สร้างระลอกคลื่นเป็นวงกว้างจ๋อม–!เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงในแอ่ง น้ำกระเซ็นขึ้นมาเป็นละอองรัตติกาลอันมืดมิด บนพื้นที่โล่งที่เต็มไปด้วยรอยดาบ มีสุนัขจรจัดสีดำตัวหนึ่งกำลังเดินมาอย่างไม่รีบร้อนที่คอของมันมีถุงผ้าใบเล็กๆ แขวนอยู่มันเดินผ่านรอยแยกต่างๆ มาจนถึงพื้นที่โล่งสะอาดสะอ้าน จึงหยุดฝีเท้าสิบนาทีก่อน ที่นี่เคยมีศพชายผู้หนึ่งนอนอยู่มันก้มหน้าลง ดวงตาสีดำสนิทเปล่งประกายสีอ่อนทันใดนั้นมันเผยอปาก…เอ่ยออกมาเป็นภาษามนุษย์เสียงทุ้มต่ำและทรงพลัง!“วิญญาณเอ๋ย จงกลับมาเถิด…”……เมืองชางหนาน สะพานเหอผิงสะพานเหอผิงเป็นสะพานขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในย่านชานเมืองชางหนาน ใต้สะพานคือแม่น้ำแยงซีที่ตัดผ่านเมืองชางหนานทั้งเมือง มีผู้คนและยานพาหนะนับไม่ถ้วนสัญจรไปมาบนสะพานแห่งนี้ทุกวัน ซึ่งนับเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของเมืองชางหนานบนหัวสะพานเหอผิงทั้งสองฝั่งเรียงรายด้วยร้านค้าเล็กๆ มากมาย ในบรรดาร้านค้าที่ดูไม่โดดเด่นนัก มีร้านหนึ่งแขวนป้ายขนาดใหญ่สีแดงที่ดูเก่าคร่ำครึอยู่‘สำนักงานเหอผิง’เช่นเดียวกับร้านค้าอื่นๆ บนสะพานเหอผิง ร้านนี้ไม่ได้ใหญ่โตนัก มีพื้นที่เพียงสองร้อยกว่าตารางเมตร ซึ่งใหญ่กว่าร้านราเม็งหลานโจวข้างโรงเรียนทั่วไปนิดหน่อยเท่านั้นสาเหตุที่ดูไม่โดดเด่นนั้น ไม่ใช่เพียงเพราะชื่อที่ดูธรรมดาเกินไป แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ร้านค้าที่ขนาบทั้งสองข้างนั้นดูสะดุดตากว่ามากร้านทางซ้ายเป็นบริษัทจัดงานแต่งงาน
