ีกครั้งหลินชีเยี่ยเม้มริมฝีปาก สูดหายใจเข้าลึก แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน……เขาหันหลังกลับไป จับจ้องศพไร้หัวของราชาหน้ากากปีศาจที่อยู่ในระยะไกล ดวงตาทั้งสองข้างวาวโรจน์ดั่งดวงตะวันที่กำลังแผดเผา!เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวชักดาบตรงที่ปักอยู่บนพื้นขึ้นมา!นั่นคือดาบของจ้าวคงเฉิงหลินชีเยี่ยกำดาบแน่น ก้าวเท้าตรงไปยังราชาหน้ากากปีศาจทีละก้าว สายฝนกระหน่ำลงมาจนเขาเปียกปอนทว่าไม่อาจดับไฟโทสะในใจของเขาได้!และดวงตาสีทองที่ลุกโชนดั่งเปลวเพลิง!ใบหน้าปีศาจบนร่างของมันบิดเบี้ยวราวกับกำลังคำรามลั่น มันสาวเท้าเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเหมือนอสูรกายที่โซซัดโซเซ พุ่งเข้าชนหลินชีเยี่ย!ราชาหน้ากากปีศาจที่ไร้ศีรษะและถูกจ้าวคงเฉิงฟันแขนขวาขาด ทำได้เพียงใช้กรงเล็บมือซ้ายเข้าโจมตีราวกับวายุคลั่ง!หลินชีเยี่ยกำดาบไว้ในมือ คาดเดาเส้นทางการโจมตีของมันได้ล่วงหน้า จากนั้นก็ขยับตัวหลบการโจมตีอย่างฉับไวปานสายฟ้าฟาดตัวเขาราวกับผีเสื้อยามราตรี ลอยล่องท่ามกลางสายลมหวนอันหนาวเหน็บ ทว่ากลับไม่ถูกแตะต้องแม้แต่เสี้ยวใบไม้การหยั่งรู้อันน่าสะพรึงกลัว กอปรกับความเร็วที่เพิ่มขึ้นจากนักร่ายรำยามราตรี ทำให้หลินชีเยี่ยในยามนี้ราวกับภูตผีปีศาจหลินชีเยี่ยหลบการโจมตีของราชาหน้ากากปีศาจติดต่อกันกว่าสิบครั้ง ใบหน้าเรียบเฉยง้างดาบขึ้น ฟาดฟันลงไปอย่างรุนแรง!ครั้งนี้ เป้าหมายของเขาไม่ใช่จุดสำคัญบนร่างกาย แต่เป็นใบหน้าปีศาจสีซีดที่สิงสถิตอยู่บนหน้าอกขอ
