้รับพลังจากผนึกต้องห้ามชั่วคราว!”“นี่เป็นทั้งวิธีการต่อสู้จนตัวตาย และเป็นวิธีพลิกสถานการณ์ในยามคับขัน อีกทั้งยังเป็นโอกาสเดียวในชีวิตของนักรบที่ไม่มีผนึกต้องห้าม จะได้สัมผัสผนึกต้องห้ามของตัวเอง”“ห้ามใช้เด็ดขาด เว้นแต่จะถึงคราวจำเป็น…”จ้าวคงเฉิงกำเหรียญตราไว้แน่น ร่างกายสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ มองราชาหน้ากากปีศาจที่ค่อยๆ คลืบคลานมาใกล้ มุมปากเผยรอยยิ้มออกมา“แกรู้ไหม……ฉันรอวันนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”ฝนตกหนัก!เม็ดฝนผสมกับเลือด ไหลผ่านแขนของจ้าวคงเฉิง หยดลงบนพื้นผิวของเหรียญตราจ้าวคงเฉิงไม่สนใจว่าราชาหน้ากากปีศาจจะได้ยินหรือไม่ จะเข้าใจหรือไม่เข้าใจ เขาพึมพำท่ามกลางสายฝน“ผู้ชายน่ะ มักจะใฝ่ฝันถึงพลังเหนือธรรมชาติ ต่างคิดว่าสักวันหนึ่งตัวเองจะโผบินขึ้นฟ้าลงสู่พิภพ กำปั้นทลายภูเขา หรือความคิดควบคุมมวลเมฆ…”“ตลอดหลายปีที่เป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี ฉันเฝ้ารอการตื่นของผนึกต้องห้ามมาโดยตลอด แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉันอายุสี่สิบกว่าแล้ว ก็ยังไร้วี่แววผนึกต้องห้ามของตัวเอง”“พูดตามตรงนะ การเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีที่ไม่มีผนึกต้องห้ามมันค่อนข้างลำบาก ทุกครั้งที่เห็นหัวหน้าทีมใช้ผนึกต้องห้ามต่อสู้ มันเท่มากจริงๆ จนในใจรู้สึกขมปร่าอยู่เสมอ…”“หลังจากนั้น ฉันก็คิดว่าหากวันหนึ่งเจอศัตรูที่ไม่มีทางชนะได้เด็ดขาด ฉันจะต้องลองใช้ยาเพรียกหาวิญญาณก่อนตาย เพื่อดูว่าผนึกต้องห้ามของตัวเองเป็นแบบไหน แม้ว่าจะต้องตาย ก็ขอตาย
