“เสี่ยวชี อย่ากินแต่ผักสิ กินซี่โครงหมูบ้าง!” ป้าหยิบซี่โครงหมูชิ้นหนึ่งใส่ลงในถ้วยของหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ยยิ้มแล้วกล่าว “ขอบคุณครับ คุณป้า”“วันนี้เป็นวันดี ต้องกินเยอะๆ อย่าประหยัดเงินป้านะ!”“ผมเข้าใจแล้วครับ อาจิ้น นายก็กินเยอะๆ นะ ตอนนี้เป็นช่วงที่ร่างกายกำลังเจริญเติบโต…”“อาจิ้น?”“อาจิ้น!”หลินชีเยี่ยเรียกหยางจิ้นที่กำลังเหม่อลอย“หืม? โอ้ ผมกินแล้ว!” หยางจิ้นได้สติพลางเกาหัว“เด็กคนนี้ ทำไมถึงได้ใจลอยแบบนี้ ตอนนี้ปากเริ่มเลือกแล้วเหรอ? มีเนื้อก็ไม่กิน?” ป้าปรายตามองหยางจิ้น แล้วคีบเนื้อใส่ถ้วยให้เขาอีกหลายชิ้น“อาจิ้นอาจจะเครียดเรื่องการบ้านมากไปหน่อย” หลินชีเยี่ยพูดพร้อมกับยิ้ม หยิบกระดูกที่เพิ่งแทะเสร็จ มองไปรอบๆ ด้วยแววตาสงสัยป้ารู้สึกตัวแล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจ “แปลกจัง เจ้าดำน้อยหายไปไหน? ปกติเวลากินข้าวมันจะกระตือรือร้นที่สุดตอนนี้มีกระดูกให้แทะ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาเลย”เหมือนได้ยินเสียงเรียก เจ้าดำน้อยโผล่หัวออกมาจากระเบียง ส่งเสียงเห่าหนึ่งทีโฮ่ง–!หลินชีเยี่ยถือกระดูกโบกไปมา ส่งสัญญาณให้เจ้าดำน้อยเข้ามากิน แต่เจ้าดำน้อยกลับมองกระดูก สลับกับมองออกไปนอกหน้าต่าง คล้ายกับลังเลใจอยู่“เจ้าตัวเล็ก วันนี้มันเป็นอะไรไปน่ะ?” ป้าถามอย่างกังวลหลินชีเยี่ยลังเลชั่วครู่ ก่อนจะถือกระดูกเดินไปที่ระเบียง ลูบหัวเจ้าดำน้อย แล้วเอ่ยเสียงเบา“แกเป็นอะไรไป? หืม? ข้างนอกมีอะไรหรือเปล่า?”หลินชีเยี
