ด้านนอกทางเดิน“ขอโทษนะ ชีเยี่ย ขอโทษจริงๆ!” หลี่อี้เฟยยืนก้มหน้ากล่าวขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ตอนนั้นฉันกลัวมากเกินไปฉัน… ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก ฉันก็เลยวิ่งหนี…”“ฉันทิ้งนายกับเจี่ยงเชี่ยนไว้ตรงนั้น แถมยังทำให้เธอ…”“ฉันไม่หวังให้นายจะให้อภัยฉันหรอก แต่ถึงอย่างไรเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ฉันจึงหวังว่าจะได้ขอโทษนาย!”“ขอโทษนะ!”หลี่อี้เฟยไม่กล้าสบตาหลินชีเยี่ย ทว่าคำพูดของเขานั้นจริงใจมากจนกระทั่งเขาพูดจบ หลินชีเยี่ยก็ค่อยๆ เอ่ยปาก“การเอาตัวรอดก่อนยามเผชิญกับอันตรายก็เป็นเรื่องปกติของมนุษย์ ไม่มีปัญหาอะไร” หลินชีเยี่ยตบไหล่เขา“และถ้าเป็นผมในตอนนั้น ผมคงจะวิ่งหนีเร็วกว่านายอีก”หลี่อี้เฟย “……”หลี่อี้เฟยเกาหัว เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ “นี่ นายก็เซ็นสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูลนั่นใช่ไหม?”หลินชีเยี่ยชะงัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าดูเหมือนว่าจ้าวคงเฉิงจะไม่ได้โกหกเขา พวกเขาไม่ได้ทำอะไรกับพยานจริงๆ หลี่อี้เฟยหนีรอดจากสัตว์ประหลาดในคืนนั้น หลังจากที่ถูกพวกเขาพบก็ได้เซ็นสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูล ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลหากเขาเดาไม่ผิด หลิวหย่วนก็น่าจะเซ็นสัญญาแบบเดียวกันแม้ว่าตอนนี้ตัวเขาเองจะยังไม่ได้เซ็น แต่นั่นก็เป็นเรื่องของเวลา ถ้าตอนนี้ไปบอกหลี่อี้เฟยว่าตัวเองยังไม่ได้เซ็นมันก็คงจะอธิบายได้ยาก“จริงๆ แล้วต่อให้พวกเขาไม่ให้ฉันเซ็นสัญญา ฉันก็จะไม่พูดออกไปอยู่ดี” หลี่อี้เฟยถอนหายใจ “ภาพแบบนั้น ฉั
