จ้าวคงเฉิงตกตะลึงเขาไม่คิดเลยว่าเด็กมัธยมปลายธรรมดาๆ ตรงหน้าจะพูดประโยคแบบนี้ออกมา มีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้……เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า การกระทำก่อนหน้านี้ที่พยายามกระตุ้นเลือดนักสู้ในตัวเด็กหนุ่มนั้นน่าขันสิ้นดีหลินชีเยี่ยไม่ใช่เด็กมัธยมปลายธรรมดาหลินชีเยี่ยลุกขึ้นยืน เดินตรงไปที่ประตู ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะหยุดฝีเท้า“ขอบคุณที่เล่าเรื่องพวกนี้ให้ผมฟัง ผมจะเซ็นสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูลให้ครับ”กล่าวจบ เขาก็ผลักประตูออกไปครั้งนี้ จ้าวคงเฉิงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ร่างขยับลุกขึ้นยืน ราวกับจะเดินไปรั้งอีกฝ่ายไว้ แต่หลังจากชะงักไปครู่หนึ่งเขาก็ทรุดตัวลงบนเตียงอีกครั้งเขารู้ว่าหนุ่มน้อยคนนี้หมายความว่าอย่างไร เขาตระหนักดีว่าภารกิจของตนคือการพาเด็กหนุ่มกลับไป แต่……เขาทำไม่ได้……“เสี่ยวชี กลับมาแล้วเหรอ? วันนี้ทำไมไม่ใส่ชุดนักเรียนล่ะ?”“คุณป้า วันนี้รีบไปหน่อยเลยลืมใส่ครับ”“เจ้าเด็กคนนี้……ไม่ใส่ชุดนักเรียน ครูไม่ดุหรอกเหรอ?”“โดนว่านิดหน่อย ไม่เป็นไรหรอกครับ”“เฮ้อ เสี่ยวชี นายเพิ่งย้ายไปโรงเรียนใหม่ อย่าทำให้ครูมีความประทับใจที่ไม่ดีสิ ทำอะไรก็รอบคอบหน่อย”“เข้าใจแล้วครับ คุณป้า”“ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง? เข้ากับเพื่อนๆ ได้ไหม? พวกเขาไม่ได้รังแกนายหรอกนะ”“ไม่ครับ พวกเราเข้ากันได้ดีมาก พวกเขายังเดินมาส่งผมถึงบ้านเลย ผมก็ไปส่งพวกเขาเหมือนกัน”“งั้นก็ดี ดีจริงๆ”“ผมขอตัวไปที่ห้องก่อนนะครับคุณป้า”“อืม เข้าน
