ี่ร่ำเรียนมาทั้งชีวิต อธิบายกับคุณหมอจนน้ำลายแตกฟองว่าเขาไม่ได้ป่วยเอง เพื่อหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่ต้องถูกบังคับให้เข้ารับการรักษา“ดังนั้น เพื่อนของคุณเห็นอะไรก็คิดว่าเป็นลูกของตัวเองงั้นเหรอ?”“ครับ!”“แล้วยังร้องไห้เป็นเวลานาน?”“เธอร้องไห้ตลอดเวลา”“ชอบนั่งอยู่ในสวนแล้วเล่านิทานให้แจกันดอกไม้และเก้าอี้ฟังเหรอ?”“ใช่ครับ”“แล้วการนอนหลับเป็นยังไงบ้าง?”“เธอไม่นอน”“……”คุณหมอขมวดคิ้ว “เพื่อนของคุณป่วยหนักมากเลยนะ! ผมแนะนำอย่างยิ่งให้คุณพาเธอมาที่โรงพยาบาลของเราเพื่อเข้ารับการรักษา”“กรณีของเธอค่อนข้างพิเศษ จึงไม่สามารถเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลได้” หลินชีเยี่ยอย่างหมดหนทางเขาไม่สามารถบอกความจริงได้ ถ้าหากเขาบอกคุณหมอว่า เทพีแห่งรัตติกาล นิกซ์ คือคนไข้ และยังอาศัยอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชในจิตใจของตน เขาคงจะถูกส่งตัวเข้ารับการรักษาในทันทีคุณหมอใคร่ครวญสักพัก มือทั้งสองเริ่มพิมพ์บนคีย์บอร์ด “ถ้าไม่สามารถเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลได้ ก็คงต้องพึ่งการรักษาด้วยยาไปก่อน ผมจะจ่ายยาให้คุณไปสองสามตัว คุณกลับไปให้เธอกินนะ ถ้าอาการไม่ดีขึ้น ต้องรีบพาเธอมาโรงพยาบาล”หลินชีเยี่ยทำหน้าลำบากใจยาในโลกแห่งความจริง สามารถนำเข้าไปในจิตใจได้หรือ?หลินชีเยี่ยไม่รู้ แต่เขาคิดว่าต่อให้เอาเข้าไปได้ ยามนุษย์ก็คงไม่ได้ผลกับเทพเจ้า“คุณหมอครับ นอกจากกินยาแล้ว ยังมีวิธีรักษาอื่นอีกไหม?”คุณหมอใช้ความคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “อ
