ตาคลอหน่วย ริมฝีปากของเธอขยับอย่างยากลำบากสะอื้นอยู่นานเปล่งเสียงแหบพร่าว่า“ในที่สุดก็ได้พบเจ้าแล้ว……ลูกของข้า!!”ในวินาทีนั้น หลินชีเยี่ยรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งจากฝ่าเท้าแล่นขึ้นมาถึงสมอง ทำให้หัวของเขาว่างเปล่า!เจ้า?ข้า?ลูก?หืม???หลินชีเยี่ยจำไม่ได้จริงๆ ว่าพ่อแม่ของเขาหน้าตาเป็นอย่างไร เพราะหลังจากที่อีกฝ่ายให้กำเนิดเขาและฝากไว้กับป้า พวกเขาก็หายตัวไปแต่……แม่ของเขา น่าจะเป็น… มนุษย์ไม่ใช่เทพีแห่งรัตติกาลไม่สิ ถ้าหาก……เดี๋ยวนะ! ทำไมเทพีแห่งรัตติกาลของต่างประเทศถึงพูดภาษาจีนได้คล่องแคล่ว?!อ้อ จริงสิ นี่เป็นความฝันของฉัน การที่ฉันสามารถเข้าใจภาษาของเทพเจ้าได้ ก็คงไม่แปลก……บางทีนี่อาจจะเป็นการส่งสัญญาณคลื่นสมองก็ได้ในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังคิดฟุ้งซ่าน นิกซ์ก็ลุกขึ้นยืน กางแขนออก เดินโซเซมาหาหลินชีเยี่ย!เธอก้าวเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าก็ดูตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ!ตอนนี้ สมองของหลินชีเยี่ยกลายเป็นโจ๊กไปแล้ว เขายกแขนขึ้นโดยไม่รู้ตัว พร้อมที่จะรับอ้อมกอดของเทพีแห่งรัตติกาล!ทว่าเทพีแห่งรัตติกาลวิ่งผ่านหลินชีเยี่ยไปอย่างนั้นแล้วไปกอด……แจกันดอกไม้บนขอบหน้าต่างด้านหลังของหลินชีเยี่ยนิกซ์กอดแจกันไว้แน่น น้ำตานองหน้า “ลูกของข้า……เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ในที่สุดข้าก็พบเจ้าแล้ว!”หลินชีเยี่ย “……???”จากนั้น สายตาของนิกซ์ก็มองไปยังเก้าอี้ที่เธอนั่งมานานแสนนานหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่งเธอก็พุ่งเข้าไปกอดเก
