้าอี้และแจกันดอกไม้ ร้องไห้โฮอีกครั้ง!“ฮิปนอส! ลูกของข้า เจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย!!”หลินชีเยี่ยสับสน ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น มองนิกซ์ที่รับแจกันดอกไม้ เก้าอี้ ผนัง และอากาศเป็นลูกของตัวเอง ร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบแก้มหลินชีเยี่ย ‘ฉันคิดว่า ฉันน่าจะรู้ว่าเธอป่วยเป็นอะไร…’อาการหนักเอาเรื่อง…………ยามรุ่งอรุณ หลินชีเยี่ยตื่นจากความฝันอย่างเชื่องช้า มองเพดานที่ว่างเปล่า แล้วถอนหายใจอย่างอ่อนใจหลังจากอยู่กับนิกซ์มาทั้งคืน หลินชีเยี่ยรู้สึกว่าตนเองไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น เขาก็อุทานออกมาเบาๆในความคิดของเขา โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าที่ปกคลุมด้วยหมอกควันนั้นกำลังลอยอยู่ ระหว่างเขากับโรงพยาบาลดูจะมีความเชื่อมโยงที่แน่นแฟ้นบางอย่างตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องนอนหลับ ก็สามารถส่งจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชได้ทุกเมื่อนี่คือสวัสดิการหลังจากเปิดประตูหรือ……หลินชีเยี่ยลองเชื่อมต่อจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวช สามารถรับรู้ถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในโรงพยาบาลได้ทันทีแต่เขาก็ยังคงไม่สามารถเข้าไปในห้องผู้ป่วยทั้งห้าห้องที่ถูกผนึกได้ตอนนี้ นิกซ์กำลังกอดแจกันดอกไม้และเก้าอี้อยู่ในสวน พูดพึมพำกับอากาศ ไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่หลินชีเยี่ยนั่งอยู่บนเตียง ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดพลางขยี้ตา“รักษา รักษา……ฉันก็ไม่ใช่หมอ จะช่วยรักษาเธอได้อย่างไร……”ทันใดนั้น ดวงตาของหลินชีเยี่ยก็เป็นประกาย ราวกับนึก
