ยมองไปรอบๆ ในความฝัน ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง “ยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีกเหรอ? ตอนตื่นก็ต้องสู้กับสัตว์ประหลาด ตอนหลับก็ยังต้องมาเคาะประตู ชีวิตช่างขมขื่นจริงๆ……”หลินชีเยี่ยเดินไปข้างหน้าสองก้าวอย่างชำนาญ ในไม่ช้า โครงร่างของโรงพยาบาลจิตเวชพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าบนแผ่นป้ายโบราณทางด้านขวามือ สลักตัวอักษรขนาดใหญ่ไว้ว่า‘โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า’หลินชีเยี่ยเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตู เอื้อมมือไปจับห่วงกลมข้างบน ในขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสกับห่วงกลม ทั้งพื้นดินก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย!หมอกรอบๆ พลันคละคลุ้งขึ้นมาหลินชีเยี่ยจับห่วงกลมไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงเกิดอะไรขึ้น? ฉันยังไม่ได้เคาะเลย ทำไมถึงเริ่มสั่นสะเทือนแล้วล่ะ?เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นา?ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในหัวราวกับสายฟ้าฟาดหรือว่าเป็นเพราะ… วันนี้เขาลืมตาขึ้นมา?หลินชีเยี่ยก้มมองร่างกายของตัวเองในความฝัน ดวงตาค่อยๆ สว่างขึ้นเมื่อก่อน ร่างกายของหลินชีเยี่ยในความฝันจะกึ่งโปร่งใส เปราะบางราวกับหมอกที่ล่องลอยทว่าวันนี้ร่างกายกลับดูแข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้จะยังไม่มีรูปร่างที่แจ่มชัด แต่ก็ไม่โปร่งแสงอีกต่อไปแล้วเขาเงยหน้าขึ้นมองประตูใหญ่ที่ขวางกั้นเขามาห้าปีตรงหน้า สายตาเต็มไปด้วยความร้อนรนวันนี้… อาจจะทำได้ก็ได้!เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กำห่วงในมือแน่น แล้วกระแทกเข้ากับประตูอย่างแรง!แกร๊ง–!เสียงระฆังโบราณดังก้องมาจาก
