โรงพยาบาลจิตเวช ดังกว่าเดิมหลายเท่า โชคดีที่ตอนนี้หลินชีเยี่ยไม่มีร่างกาย มิฉะนั้นแก้วหูของเขาคงจะแตกแน่ๆในขณะที่เสียงระฆังดังขึ้น ทั้งโรงพยาบาลจิตเวชพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!ได้ผล! ดวงตาของหลินชีเยี่ยเป็นประกายแกร๊ง–!แกร๊ง–!!แกร๊ง–!!!หลินชีเยี่ยไม่หยุดพัก เขาเคาะประตูต่อไปอีกสามครั้ง โรงพยาบาลจิตเวชสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว!ในที่สุด หลังจากเคาะครั้งสุดท้าย เกิดเสียงดังสนั่นมาจากภายในโรงพยาบาลจิตเวช แล้วทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง……ในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังจะเคาะอีกครั้ง ประตูใหญ่เบื้องหน้าก็ส่งเสียงราวกับสิ่งของเสียดสีกัน แล้วค่อยๆ เปิดออกประตูเปิดแล้วเอี๊ยด– ตึง!หลังจากที่ประตูเปิดออกจนสุด ทางเดินเก่าแก่ที่มืดสลัวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินชีเยี่ยพื้นทางเดินทำจากวัสดุปริศนา เปล่งประกายรำไรจางๆ บนผนังโดยรอบยังมีลูกไฟที่กำลังลุกโชนแขวนอยู่ ดูลึกลับและน่าขนลุกหลินชีเยี่ยเดินไปตามทางเดินนี้ ไม่นานก็มาถึงทางแยก และเหนือทางแยกยังมีป้ายบอกทางที่ดูทันสมัย“ทางซ้ายเป็นห้องพักผู้ป่วย ทางขวาเป็นพื้นที่กิจกรรม……” หลินชีเยี่ยพึมพำขณะพินิจแผ่นป้าย “การจัดวางแบบนี้ ทำไมถึงเหมือนกับโรงพยาบาลจิตเวชที่ฉันเคยอยู่เลย?”หลินชีเยี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในพื้นที่กิจกรรมห้องในพื้นที่กิจกรรมมีไม่มากนัก แต่มีทุกอย่างครบครัน ทั้งห้องมัลติมีเดียสำหรับดูทีวีและภาพยนตร์ ห้องพักผ่อนสำหร
