ับเล่นเกมและสันทนาการ ห้องสมุดสำหรับอ่านหนังสือและเรียนรู้……แม้แต่ภายในอาคาร ยังมีสนามหญ้าทรงกลมกลางแจ้ง พร้อมอุปกรณ์กีฬาหลากหลายชนิด“ไม่ผิดแน่ เหมือนกันเป๊ะเลย ความฝันแบบนี้มันแปลกจริงๆ” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว ส่ายหัวอย่างสงสัยเดินชมพื้นที่กิจกรรมเสร็จแล้ว เขาก็หันหลังกลับไปที่พื้นที่ห้องพักผู้ป่วยอีกด้านหนึ่งเมื่อเดินมาถึงทางเข้าพื้นที่ห้องพักผู้ป่วย หลินชีเยี่ยหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน“ที่นี่……ต่างออกไป” หลินชีเยี่ยพึมพำ ขณะมองดูทางเดินทอดยาวที่มืดมิดและเรียบง่ายเขาจำได้อย่างชัดเจนว่า ตึกผู้ป่วยของโรงพยาบาลจิตเวชหยางกวงมีหลายชั้น และถึงแม้สิ่งอำนวยความสะดวกจะไม่หรูหรา แต่อย่างน้อยก็สะอาดเรียบร้อยทว่า พื้นที่ห้องพักผู้ป่วยตรงหน้าหลินชีเยี่ยมีเพียงชั้นเดียว และมีเพียงหกห้องเท่านั้นบนประตูห้องทั้งหกมีสัญลักษณ์และรูปทรงประหลาดมากมาย เหมือนเป็นตราผนึกบางอย่าง เพียงแค่มองผิวเผินก็ทำให้หลินชีเยี่ยรู้สึกวิงเวียนศีรษะหลินชีเยี่ยฝืนละสายตาจากประตู พยายามทำใจให้สงบ แล้วมองไปทางอื่นด้านขวาบนของตึกผู้ป่วย มีป้ายห้องแบบโบราณแขวนอยู่ แต่ละห้องมีรูปภาพที่แตกต่างกันเช่น ห้องพักหมายเลขหนึ่งที่หลินชีเยี่ยยืนอยู่ตอนนี้ บนป้ายมีภาพวงกลมสีดำขนาดใหญ่ส่วนบนป้ายห้องพักหมายเลขสอง มีภาพคล้ายไม้เท้าหรือปากกาหลินชีเยี่ยเดินไปตามทางเดินจนถึงห้องหมายเลขหกซึ่งเป็นห้องสุดท้าย แต่ก็ยังคงไม่เข้าใจความหมายของรูปภาพบนป้ายห
