้องเหล่านี้เขาพินิจประตูห้องที่ดูประหลาดตรงหน้า แล้วตกอยู่ในห้วงภวังค์ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้มีเพียงแค่บริเวณห้องพักผู้ป่วยเท่านั้นที่แตกต่างจากโรงพยาบาลจิตเวชหยางกวงในความทรงจำของเขาถ้าอย่างนั้น ในห้องพักผู้ป่วยเหล่านี้ มีคนไข้พักอยู่จริงๆ หรือ?หรือว่าจะเป็นไปตามชื่อของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ ในห้องพักมี… เทพเจ้า?หลินชีเยี่ยลังเลชั่วครู่ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูห้องหมายเลขหกอย่างช้าๆไม่ใช่ว่าหลินชีเยี่ยบุ่มบ่าม แต่ที่นี่เป็นเพียงความฝัน ถึงแม้จะเกิดปัญหาอะไรขึ้น ก็คงไม่ส่งผลกระทบต่อเขามากนัก และอีกอย่าง เขาเคาะประตูโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้มาห้าปีแล้ว เขาไม่อยากจากไปโดยที่ไม่รู้อะไรเลยและในจิตใต้สำนึกของเขาก็รู้สึกว่า อาจจะมีความลับบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขา ซ่อนอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้ก็เป็นได้?ไม่เช่นนั้น ทำไมการจัดวางที่นี่ถึงได้เหมือนกับโรงพยาบาลจิตเวชหยางกวงที่เขาเคยพักอยู่ล่ะ?หลินชีเยี่ยค่อยๆ เคลื่อนมือเข้าใกล้ ปลายนิ้วแตะลูกบิดประตูเบาๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกไม่มีแรงผลักหรือความเจ็บปวดอย่างที่คิดไว้ มือจับลูกบิดได้อย่างเป็นธรรมชาติหลินชีเยี่ยออกแรงดึง!ประตูไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยเขายืนนิ่ง ใช้แรงทั้งหมดที่มีแล้วดึงอีกครั้ง!ก็ยังไม่ขยับอยู่ดีหลินชีเยี่ยยอมแพ้ แล้วเดินไปที่ประตูห้องหมายเลขห้า ออกแรงดึงประตูก็ยังคงเปิดไม่ออกห้องหมายเลขสี่ หมายเลขสาม หมายเลขสอง……
