หลินชีเยี่ยลองเปิดทีละห้อง แต่ไม่มีห้องไหนที่เปิดประตูได้เลย จนกระทั่งเขาเดินมาถึงประตูห้องหมายเลขหนึ่งด้วยความคิดที่ว่าต้องล้มเหลวแน่นอน หลินชีเยี่ยออกแรงดึงประตูห้องหมายเลขหนึ่งแกร๊ก–!เสียงแหลมดังขึ้นมาจากลูกบิดประตู ลวดลายและสัญลักษณ์อันซับซ้อนที่สลักอยู่บนประตูพลันแตกออก แล้วค่อยๆ จางหายไปในอากาศหลินชีเยี่ยตกใจจนผงะถอยหลังไปหลายก้าว จ้องมองไปข้างหน้าอย่างไม่ละสายตา!ประตูเปิดออกแล้ว
