่งเข้ามา!ดูเหมือนว่า… จะเป็นมนุษย์?เป็นมนุษย์จริงๆฟิ้ว!หลินชีเยี่ยรู้สึกเพียงภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนไปชั่วขณะ ก่อนที่เงาร่างของใครบางคนจะร่วงลงมาจากท้องฟ้ายามราตรี เท้าทั้งสองข้างเหยียบลงพื้นอย่างมั่นคง สายลมที่พัดผ่านทำให้ชุดคลุมสีแดงเข้มปลิวสะบัด เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างของชายวัยกลางคนไม่ได้หล่อเหลา แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ ดูเหมือนลุงที่พบเห็นได้ทั่วไปตามท้องถนน ทำให้เป็นคนที่ใครๆ ก็มองข้ามทว่าจิตรสังหารในดวงตาคู่นั้น กลับเปล่งประกายราวกับคมดาบ!เขาย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง จ้องเขม็งไปยังสัตว์ประหลาดที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งเมตร มือขวากุมด้ามดาบที่อยู่ด้านหลังไว้อย่างมั่นคงชิ้ง–!เสียงชักดาบดังก้อง คมดาบสีฟ้าอ่อนสะท้อนแสงจันทราอันเลือนราง ตัดผ่านอากาศที่อึมครึม ฟาดฟันไปเบื้องหน้าอย่างไร้สุรเสียง!ดาบตรงนั้นเรียบง่าย ไร้ลวดลาย!คมดาบกรีดผ่านเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ปะทะกับกรงเล็บของสัตว์ประหลาด จนเกิดประกายไฟสว่างวาบจ้าวคงเฉิงคำรามลั่น กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเครียด เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว!สัตว์ประหลาดที่ใหญ่โตราวกับหมีกริซลี ถูกบังคับให้ถอยร่นไปหลายก้าว!หลินชีเยี่ยมีตาเบิกกว้าง เขาเคยต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตัวนี้มาก่อน ย่อมตระหนักดีว่าพลังของมันน่ากลัวเพียงใดทว่าชายตรงหน้าผู้นี้กลับสามารถบังคับให้มันถอยได้?เขาเป็นใครกัน?หลังจากที่จ้าวคงเฉิงบังคับให้สัตว์ประหลาดถอยหลังไปได้หลายก้าว เขาก็เคลื่อนไหวเท
