้าอย่างคล่องแคล่วด้วยท่วงท่าเป็นเอกลักษณ์ ราวกับเงาที่ติดตามสัตว์ประหลาดไปทุกที่ ดาบตรงในมือฟาดฟันอย่างต่อเนื่อง ทิ้งรอยแผลเหวอะหวะไว้บนร่างของมัน!สัตว์ประหลาดร้องโหยหวน จ้องมองจ้าวคงเฉิงด้วยความอาฆาตแค้น ยกแขนหน้าที่แหลมคมราวกับหอกขึ้นหมายจะสังหารมนุษย์ที่น่ารำคาญตนนี้ทว่า ประกายดาบสองสายพลันวาบขึ้น แขนของมันถูกฟันขาดทันที!ยังไม่ทันที่สัตว์ประหลาดจะกรีดร้อง แววตาของจ้าวคงเฉิงเป็นประกายเย็นเยียบ ดาบตรงฟันเข้าที่คอของสัตว์ประหลาดราวกับสายฟ้าฟาด!คมดาบสีฟ้าอ่อนกรีดผ่านเนื้อหนังของสัตว์ประหลาด ในชั่วพริบตา หัวของมันก็ลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ……ก่อนจะกลิ้งตกพื้นฉึบ!ดาบตรงสอดกลับเข้าฝัก เสื้อคลุมสีแดงเข้มเปื้อนเลือดของสัตว์ประหลาด แต่เนื่องจากสีเลือดใกล้เคียงกับสีเสื้อคลุมมากเกินไป หากไม่พินิจให้ดีก็แทบมองไม่เห็นจ้าวคงเฉิงไม่สนใจซากศพของสัตว์ประหลาดที่อยู่บนพื้นแม้แต่น้อย ค่อยๆ หยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าจุดไฟแล้วสูบอย่างแรง ก่อนจะหยิบวิทยุสื่อสารออกมา“กำจัดหน้ากากปีศาจที่หลบหนีทั้งสองตัวเรียบร้อยแล้ว แจ้งหน่วยสนับสนุนมาเก็บกวาดสนามรบได้เลย”พูดจบ เขาก็เก็บวิทยุสื่อสาร เดินตรงไปหาหลินชีเยี่ยที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนหลินชีเยี่ยมองเขาเงียบๆ เขาก็มองหลินชีเยี่ยเงียบๆ เช่นกันภายใต้แสงจันทรา ข้างแอ่งโลหิต ชายสองคนต่างจ้องมองกันและกันอย่างเงียบงัน……ผ่านไปเนิ่นนาน จ้าวคงเฉิงก็ทนไม่ไหว จึงเอ่ยปากขึ
