้นก่อน“เมื่อกี้ฉันเท่ไหม?”หลินชีเยี่ย “……”หลินชีเยี่ยมองตาเขาครู่หนึ่ง พบว่าเขาถามจริงจัง จึงเอ่ยตอบเสียงเบา “เท่”“เท่ก็ดีแล้ว” จ้าวคงเฉิงยิ้มกว้าง “อยากเท่เหมือนฉันไหม?”“ไม่ครับ”“……” จ้าวคงเฉิงมุมปากกระตุกเล็กน้อย “ทำไมล่ะ?”“ตายง่าย”หลินชีเยี่ยสีหน้าจริงจังจ้าวคงเฉิงถึงกับพูดไม่ออก “แต่นายก็เห็นแล้วนี่ นายมีพลังเหนือธรรมชาติที่คนธรรมดาใฝ่ฝันถึง นายไม่อยากเป็นซูเปอร์ฮีโร่เหมือนในหนังบ้างเหรอ?”“ไม่ครับ”“……เพราะตายง่าย?”“ครับ”จ้าวคงเฉิงขยี้ตา ดูเหมือนเด็กหนุ่มตรงหน้าจะรับมือได้ยาก แต่มันก็สายเกินไปแล้ว เขาเข้ามาพัวพันเรื่องนี้ แถมยังมีพลังที่แข็งแกร่งมาก……“งั้นเอาอย่างนี้ ที่นี่ไม่ใช่ที่พูดคุยกัน เราไปหาที่อื่นแล้วนั่งคุยกันดีกว่า” จ้าวคงเฉิงคิดสักพักแล้วพูดขึ้น “อ้อ จริงสิฉันชื่อจ้าวคงเฉิง ฉันไม่ใช่คนเลวนะ”หลินชีเยี่ยกะพริบตา พยักหน้าอย่างว่าง่าย “ผมเชื่อคุณ คุณรอผมตรงนี้นะ ผมจะไปเอากระเป๋าหน่อย หนังสือเรียนของผมยังอยู่ข้างใน”“……ไปเถอะๆ” จ้าวคงเฉิงโบกมืออย่างจนปัญญา ก่อนจะเดินไปนั่งที่ขอบฟุตบาท ในใจรู้สึกหดหู่เล็กน้อยถ้าคนทั่วไปมาเจอเรื่องแบบนี้ คงขวัญเสียไปแล้ว แต่เด็กคนนี้ยังนึกถึงหนังสือเรียนอีก……ที่สำคัญที่สุดคือ……เขาปฏิเสธตนอย่างไม่ใยดี?บ้าเอ๊ย! เขาทุ่มเทขนาดนั้นเชียวนะ! ท่วงท่าตอนฟาดฟันดาบเมื่อกี้ เท่สุดๆ ไปเลย!ตอนที่ฝึกกับหัวหน้าทีม เขายังไม่เคยทุ่มเทขนาดนี้เลย!พูดถึงเรื่องนี
