การบ้านเยอะขนาดนี้เลยเหรอ……โหดร้ายชะมัด” หลินชีเยี่ยบ่นพึมพำ ก่อนจะหันไปบอกกับหยางจิ้นว่า “ไม่ต้องทำก็ได้ ถ้าเหนื่อยก็พักเถอะ ถ้าครูดุก็บอกฉันนะ ฉันจะไปคุยให้เอง”หยางจิ้นยกยิ้ม พยักหน้ารับ “อีกแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว”หลินชีเยี่ยพยักหน้าตอบ “ฉันเหนื่อยแล้ว ขอไปนอนก่อนนะ พอนายทำเสร็จแล้วก็รีบไปนอนด้วยล่ะ”“ครับ”หลินชีเยี่ยลากร่างอันอ่อนล้าเข้าไปในห้องของตน กำลังจะปิดประตู เสียงของหยางจิ้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง“พี่……ไม่มีอะไรจริงๆ ใช่ไหม?”“ไม่มีอะไรจริงๆ รีบไปนอนเถอะ……อ้อใช่ นมอยู่ในตู้เย็น ถ้าพรุ่งนี้ตื่นเช้าก็อุ่นเองนะ”“ครับพี่”“ราตรีสวัสดิ์”“ราตรีสวัสดิ์”ประตูห้องปิดลงอย่างแผ่วเบา หยางจิ้นยืนอุ้มลูกหมาสีดำอยู่หน้าประตู จ้องมองห้องของหลินชีเยี่ยอย่างเงียบงันหยางจิ้นลูบหัวลูกหมาสีดำเบาๆ “แกก็รู้สึกได้ใช่ไหม?”“โฮ่ง!”เขามองไปยังแสงจันทร์อันเลือนรางนอกหน้าต่าง พึมพำกับตัวเอง“บนตัวพี่… มีกลิ่นคาวเลือดติดอยู่”
