เห็น ทว่าเขามีประสาทสัมผัสทางการได้ยินที่ฉับไว เขาได้ยินเสียงกุกกักอย่างชัดเจนอยู่ไม่ไกลราวกับมีใครบางคนกำลังแทะอะไรบางอย่างด้วยความหิวกระหาย และเอร็ดอร่อยจนน้ำลายไหลอืม… ฟังดูเหมือนกับตอนที่ลูกหมาดำน้อยกำลังแทะกระดูก“เกิดอะไรขึ้น?” หลินชีเยี่ยถามเสียงเบาเจี่ยงเชี่ยนดูจะตกใจที่หลินชีเยี่ยปรากฏตัวขึ้น เธอคว้าชายเสื้อของเขาไว้ด้วยความตื่นตระหนก ฟันสั่นระริก!“สัตว์… สัตว์ประหลาดกำลังแทะหน้าของวังเส้า!”สีหน้าของหลินชีเยี่ยพลันแปรเปลี่ยน!“วิ่ง!!”หลินชีเยี่ยและหลี่อี้เฟยตะโกนพร้อมกัน!ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก หลิวหย่วนก็เหมือนสุนัขบ้าที่หันหลังวิ่งสุดชีวิต ชนเข้ากับไหล่ของหลินชีเยี่ยจนเซ ก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งต่ออย่างไม่คิดชีวิต!“สัตว์ประหลาด… ช่วยด้วย! ใครก็ได้!! สัตว์ประหลาด!” เขาวิ่งหนีพลางตะโกนลั่นหลินชีเยี่ยซวนเซเพราะถูกชนโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะทรงตัวได้ก็มีเสียงกระทบกันอย่างรุนแรงดังก้องจากที่ไกลๆราวกับมีหมีกริซลีตัวใหญ่กำลังเหยียบพื้นอย่างรุนแรง วิ่งตรงมาหาเขาด้วยความโกรธเกรี้ยวม่านตาของเจี่ยงเชี่ยนหดเกร็ง จนไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เธอลุกขึ้นจากพื้นปานสายฟ้าและวิ่งหนีไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องส่วนหลี่อี้เฟย… เขาวิ่งไปตั้งแต่ที่ตะโกนคำว่า ‘วิ่ง’ แล้ว ความเร็วของเขานั้นมากกว่าหลิวหย่วนที่ผลักหลินชีเยี่ยเสียอีกหากไม่ใช่เพราะเจ้าสารเลวหลิวหย่วนที่ชนหลินชีเยี่ยจนเสียหลัก ป่านนี้เ
