คยอ่อนโยนและใจดี ในเวลานี้กลับเหมือนปีศาจที่กำลังคลุ้มคลั่ง!เธอมองหลินชีเยี่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความบ้าคลั่ง และความโหดเหี้ยม……ใช่ ฉันเป็นหัวหน้าห้องฉันเคยสัญญาว่าจะช่วยเหลือนายฉันสัญญากับป้านายแล้วว่าจะดูแลนายฉันสามารถสอนนายทำการบ้าน พานายกลับบ้าน ช่วยนายตักข้าว……สิ่งเหล่านี้ฉันทำได้หมด!แต่ตอนนี้……ฉันอยากมีชีวิตอยู่ดังนั้นช่วยตายไปเถอะนะในยามนั้น ราวกับเวลาหยุดหมุน หลินชีเยี่ยมองเจี่ยงเชี่ยนด้วยดวงตาที่เย็นชาและมืดมนดั่งรัตติกาลการโยนกระเป๋าเป้ไม่สามารถหยุดสัตว์ประหลาดได้นานนัก แต่ถ้าทิ้งคนไว้……โอกาสรอดชีวิตย่อมมีมากกว่านี่คือทางเลือกของเจี่ยงเชี่ยนกระเป๋าเป้ไม่ได้หนัก แรงกระแทกก็ไม่มาก แต่เมื่อเหวี่ยงใส่หลินชีเยี่ยโดยไม่ทันตั้งตัวก็ทำให้ร่างของเขาโอนเอนขณะเดียวกัน สัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามาก็กระโดดขึ้น กระโจนเข้าใส่หลินชีเยี่ยที่อยู่ด้านหลังสุดในเสี้ยววินาทีนั้น หลินชีเยี่ยกลับแย้มยิ้มรอยยิ้มที่เย็นชาเขาราวกับมีตาอยู่ด้านหลัง คาดเดาวิถีการเคลื่อนไหวของสัตว์ประหลาดได้ แล้วทรุดตัวลงอย่างรวดเร็ว หลบการโจมตีของสัตว์ประหลาดได้อย่างแม่นยำ!ในเวลาเดียวกัน ไม้เท้านำทางที่เขาถืออยู่ก็ฟาดไปข้างหน้าดั่งอัสนีบาต ปลายไม้เท้าฟาดเข้าที่ข้อเท้าของเจี่ยงเชี่ยน!เจี่ยงเชี่ยนร้องอย่างตกใจ ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นเงาสีดำหนักอึ้งร่วงลงมาทับร่างของเธอ……พริบตานั้น โลหิตก็ย้อมค่ำคืนยามรัตติ
