่ซ่านจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงศีรษะ!“หลี่อี้เฟย! นายบ้าไปแล้วหรือไง พูดเรื่องพวกนี้ตอนกลางค่ำกลางคืน!” เจี่ยงเชี่ยนหน้าซีดเผือด ผินมองไปรอบถนนที่เงียบงัน แล้วพูดอย่างโมโหที่นี่อยู่ใกล้ย่านเมืองเก่าซึ่งเป็นย่านชานเมืองของเมืองชางหนาน เลิกเรียนพิเศษตอนเกือบสี่ทุ่ม บนถนนไม่มีแม้แต่คนสัญจร กอปรกับคำพูดของหลี่อี้เฟย ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่งไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น แม้แต่ผู้ชายตัวโตอย่างวังเส้าและหลิวหย่วนก็รู้สึกหวาดกลัวเช่นกัน วังเส้าเหลือบมองไปทางแคบๆ ที่ตนกำลังจะเดินเข้าไปอย่างใจไม่ค่อยดี……หากบอกว่าคำพูดของหลี่อี้เฟยทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว คำพูดถัดมาของหลินชีเยี่ยก็ทำให้พวกเขาขนหัวลุกชัน!หลินชีเยี่ยใคร่ครวญครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเบา “นายแน่ใจหรือเปล่า……ว่าเรื่องพวกนี้เป็นฝีมือมนุษย์?”“ชีเยี่ย นาย…” เจี่ยงเชี่ยนตัวสั่นเทา!วังเส้าและหลิวหย่วนมุมปากกระตุก มองหลินชีเยี่ยด้วยสายตาประหลาดใจหลินชีเยี่ยผู้นี้ภายนอกดูเรียบร้อย ไม่นึกเลยว่าจะซ่อนความคิดแบบนี้ไว้ข้างใน!หลี่อี้เฟยมองหลินชีเยี่ยอย่างตกตะลึง “นายก็คิดแบบนี้เหมือนกันเหรอ?”“หุบปาก หุบปาก หุบปาก!” เจี่ยงเชี่ยนทนไม่ไหวอีกต่อไป ยื่นมือไปบิดแขนหลี่อี้เฟยอย่างแรง จนอีกฝ่ายร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว อย่ามาเล่าเรื่องผีสางกันได้ไหม! ฉันจะกลับบ้านแล้วนะ!”หลี่อี้เฟยกุมแขน ปากบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด หลบไปด้านข้างแล้วพึมพำ
